لعنت به کورسوهای امید

گاهی انسان نمیداند که چرا حالش خوب نیست...

گاهی نمیداند که چرا حالش خوب است...

تابحال فرمول خاصی نیافته ام

که چه زمان و مکانی حالم خوب است و آرامش بر سرزمین روحم حاکم میشود

گاهی حال خوب را فراموش میکنم از بس که زیارتش نمیکنم

و لعنت به کورسوهای امید که انسان را تشویق به ماندن و ادامه دادن در این تشویش مینماید

به نظرم حال خوب در هیچ است این روزها،یعنی به هیچ بی اندیشی

ذهنت خلا شود و جسمت ولو روی کاناپه ایی زیر چراغ خاموش اتاقی در گوشه ایی از این شهر...

به قول معروف: این روزها به سراغ من اگر می آیی،پشت هیچستانم...!

پ.ن:سربازی یا همان دیکتاتوری دوساله ، فکرم را به حشو کشانده و چیزی تراوش نمیشود...