مدت ها بود که به دنبال یک فضای خلوت و آرام می گشتم برای نوشتن در فضای وب. تا حالا چند بار با خودم فکر کردم حیف شد که دوره رونق وبلاگ های فارسی مصادف شد با کودکی و نوجوانی من. هرچند به نظر می رسد فضای اینجا با آنچه که من می خواهم بنویسم فرق دارد. از ظواهر امر پیداست که موضوعات حول استارتاپ و برنامه نویسی و خلاقیت و این داستان ها می چرخد. اما من هم داستان های خودم را اینجا می نویسم. تا روزی که بیایند بگویند اکانتت به درد ما نمی خورد. ببندش. آن وقت می بندمش. چیزهایی که من اینجا می نویسم لزوماً داستان نیستند. روایت های خود من هستند از زندگی خود من. آن طور که دنیا را می بینم، بدون سانسور. به نظر فضای جالبی می آید.
(کاش می شد توی این تکست ادیتور نیم فاصله هم زد...)
