سهم خودمون از مهربونی کجاست؟

راستش یه چیزی درباره پست قبلی بگم...

بعضی از دوستان فکر کردن منظورم این بوده که آدم مهربون نباشه یا زیادی به بقیه اهمیت نده.

ولی نه...

من هنوزم فکر می‌کنم مهربونی یکی از قشنگ‌ترین چیزهای دنیاست.

فقط حس می‌کنم بعضی وقتا ما آدم‌های مهربون یه اشتباه کوچیک می‌کنیم؛ انقدر حواسمون به بقیه هست که خودمون از قلم می‌افتیم.

انقدر برای بقیه دل می‌سوزونیم که یادمون میره یه نگاهی هم به حال دل خودمون بندازیم.

من هنوزم آدمی رو که دلش برای دیگران می‌تپه دوست‌ داشتنی‌تر از خیلی آدم‌های موفق و پر سر و صدا می‌دونم.

فقط دلم می‌خواد اون آدم، وقتی برای همه پناه می‌شه، خودش بی‌پناه نمونه.

وقتی برای همه مهربونه، با خودش هم مهربون باشه.

وقتی حق بقیه رو می‌بینه، حق خودش رو هم فراموش نکنه.

شاید مشکل بعضی از ما زیادی مهربون بودن نباشه...

شاید مشکل اینه که بلد نیستیم خودمون رو هم جزو آدم‌هایی حساب کنیم که لایق مهربونی‌ان.

🌱🩵

Parsa