دیروز صبح بیدار شدم و با کسی که سال ها در حال کات کردن و بک زدن به هم بودیم و تروما باند بودم در اصل، کات کردم. نمیدونستم یه آدمی که مدت ها پارتنرش رو دوست داشته و به مرور انقدر اسیب خورده که دیگه دوستش نداره ولی از نظر روانی نمیتونه ترک کنه، تا کجا میتونه ادامه بده؟
به خودم میگفتم بی احترامی کنه و یا اسیب جدی بزنه و ... میرم و بووووم نرفتم، آگاهانه زجر کشیدم.
و چی شد کات کردم؟ً!
دلیلی که حتی توی دلیل هام نبود، اون دلیل این بود؛ اون کارکترش از وقتی پولدار شد فرق کرد، شده بود شبیه نوچه ی آدم پولدارا و دیگه آدم قوی و یاغی ذهن من وجود نداشت و شاید همون لحظه بود که فهمیدم دیگه نمیتونم بهش اجازه ی بی احترامی بدم.
راستش ناراحت شدم ولی انگار تو دلم بعد از کات جوونه ی نور رشد کرد. من حتی براش گریه هم نکردم.
این یه شروع تازه است شاید و آدمایی از جنس من همیشه دنبال شروع تازه ان و انگار تسلیم نمیتونن بشن.
خب می خوام برای نوشته هام چارچوب بزارم:
کارایی که امروز میخوام انجام بدم
کارایی که انجام دادم
دلنوشته های متفاوت
شکرگزاری سه گانه
جمله روز
حداقل کارایی که امروز می خوام انجام بدم:
1: رفتن به دکتر چون هر روز علائم عجیبی دارم از نفس تنگی، سیاهی و از حال رفتن تقریبی بعد بلند شدن، خون دماغ تو خواب و ...
2: خوندن 50 ص از کتاب سال بلوا و 50 ص از برزخ دانته
3: ورزش برای ترمیم رباط پاره شده ی ستون فقراتم
4: مسواک و تغذیه
5: مرتب کردن اتاق و شستن لباس ها
همینا رو اکی کنم کلیه 🤷🏻♀️
من کار نمیکنم، یعنی خییییییییییییییلییییییییی گشتم کار مناسب با شرایط مناسب که انگار برای من ساخته نیست فعلا ولی امروز هم باید پیگیر باشم 🥲
از طرفی تا وقتی کار نکنی، مخصوصا تو تهران، انگار از نظر خودت و خانواده، هیچ کار مفیدی نمیکنی حتی اگر سراسر روز کتاب بخونی و یا زبان یادبگیری و ... پس درود بر جاب ویژن و ای استخدام و ... 🫡🫡🫡
از طرفی رشته ای که خوندم، کاری تو تهران براش پیدا نکردم که اکی باشه و کلا چند تا دونه تو ایران بیشتر نبود تا جایی که گشتم 🤦🏻♀️🤦🏻♀️🤦🏻♀️ و خیلی دارم خودخوری میکنم که علمم رو نمیتونم استفاده کنم و از طرفی مهارتی هم ندارم جز کارای دفتری و کارمندی
راستش دوست ندارم نقاب بزنم زیاد اینجا، یه جا میتونم خود ضعیفم باشم پس چرا که نه؟! 🤷🏻♀️🤷🏻♀️🤷🏻♀️ اینم شاید خودش نقابه!
پیش بقیه یه ادم موفق با مدرک ارشد و هوش و درایت و موفقیت و ... پیش خودم یه بازنده واقعی ام که سعی میکنه از منجلاب خودشو بکشه بیرون
من نا امید از استارت کار مناسب، نا امید از اینکه بتونم خوشحال باشم، شاید نا امید از همه چیزم ولی تلاشم رو ۱۰۰ میزارم. چرا؟ چیز هایی هست درونم که هدفای کوچیک و بزرگمو از آرشیو میکشه بیرون و میگه برس و من میگم چشم 🫡
امید در اصل یک حیله است. حیله برای اینکه تو برای چیزی که میخوای، برای زندگی و ... خوشبین باشی تا ادامه بدی و ممکنه این خوشبینی تهش پوچ باشه ممکنه نباشه. پس بدون امید زندگی کردن سیف تره برای روح هایی با پوست نازک؛ چون در غیر این صورت چه بسا امیدواری هایی عظیم که تهش منجر به تروماهای عظیم تر شده.
شکر گزاری سه گانه 🪷: خدایا شکرت که ویرگول هست، خدایا شکرت برای بینایی و خدایا شکرت برای اینکه هوا خنکه هنوز.
جمله روز 🪷: نا امید باش و خدایی کن، امیدوار باش و هر چه خواهی کن.
