هیچکس نمی‌داند چه خبر است

نخستین ضلع مثلت، آسیب این باور است که جهانی که در آن زندگی می‌کنیم، فهمیدنی تر، توجیه پذیرتر،و بنابراین پیشگویی پذیر تر از آنی است که هست.

بزرگتر ها پیوسته به ما می‌گفتند جنگ ((همین روزها)) تمام می‌شود؛ جنگی که نزدیک به هفده سال به درازا کشید. گویی آنان به پیشگویی شان از پایان جنگ یقین کامل دارند؛ گواه من گروه گروه مردمی بودند که در اتاق های هتل ها و مراکز موقت دیگر در قبرس، یونان، فرانسه و جاهای دیگر به امید پایان جنگ نشسته بودند. یکی از عمو هایم پیوسته برایم تعریف می‌کرد که سی سال پیش تر که ثروتمندان فلسطینی به لبنان گریخته بودند، آن را یک چاره بسیار زود گذر می‌پنداشتند؛ ولی پس از گذشت شش دهه، آن دسته از ایشان که زنده مانده اند هنوز در آن دیار به سر می‌برند. با این همه، وقتی به اون میگفتم پس وضع ما نیز همین خواهد بود میگفت:((نه، البته که نه. اینجا فرق دارد. همیشه فرق داشته است.)) گویی آنچه بر دیگران رفته بود سزاوار او نبود.

برشی از کتاب قوی سیاه نوشته ی نسیم نیکلاس طالب