علتِ اصلیِ اینکه تصمیم گرفتم "نیلوفرانه" رو بسازم، یه کشفِ کوچیک اما مهم بود. بعد از ماهها چتکردن با انواع و اقسامِ هوشهای مصنوعی از جمینای و جیپیتی گرفته تا گروک و پرپلکسیتی و حتی نمونههای ایرانی، یه چیزی تهِ دلم موند که جواب نگرفت: این هوشها هرچقدر هم دقیق و سریع باشن، یه جایِ کارشون میلنگه. اونم درکِ احساسات و پُر کردنِ خلاءهایِ وجودیِ ما آدمهاست.
درسته که هوشهایِ مصنوعی -بهخصوص اونایی که نسخههای آمریکاییان- ابزارهایِ بینظیری برایِ بهرهوری هستن، اما ما آدمها خیلی وقتها، قبل از اینکه دنبالِ ابزار باشیم، نیاز داریم که "درک" بشیم؛ نیاز داریم که یکی باشه که بدونِ قضاوت، خلاءهایِ تنهاییمون رو بفهمه.
اینجا تویِ نیلوفرانه، قرار نیست فقط در موردِ ابزارها و کدهایِ خشک حرف بزنیم. من میخوام اینجا از "بودن" بنویسم. میخوام ببینم چطور میشه در عینِ مدرن بودن و استفاده از این دنیایِ هوشمند، همچنان "آدم" موند و هویتِ انسانیمون رو حفظ کرد.
خوشحالم که تویِ این مسیرِ کشفِ تازهها، قراره همسفر باشیم.
