چرا هیچ پدری از پسرش راضی نیست و هیچ پسری از پدرش؟

روابط پدر و پسر، از بیرون شاید ساده به‌نظر بیاد؛ دو مرد از دو نسل، یکی که راه رفته و یکی که تازه قدم گذاشته.

اما در درون، این رابطه پر از سکوت، انتظار، غرور و سوءتفاهمه.

داستانی که در هر خانواده تکرار میشه، فقط اسم‌هاش عوض می‌شن.

۱. پدر، مردی که همیشه نگران است

پدرها معمولاً از عشق نمی‌گویند. آن‌ها عشق را با "نگرانی" نشان می‌دهند.

وقتی سخت‌گیر می‌شوند، وقتی انتقاد می‌کنند، وقتی مدام می‌پرسند "چرا این کار رو نکردی؟" — در واقع دارند می‌گویند: "می‌ترسم اشتباه کنی مثل من."

پدرها همیشه در ذهنشان تصویری از «پسر ایده‌آل» دارند؛ تصویری که نه از روی خودخواهی، بلکه از روی تجربه ساخته شده.

اما زندگی پسر، نسخه‌ی تکراری از زندگی پدر نیست.

همین‌جا، جدال شروع می‌شود.

۲. پسر، مردی که می‌خواهد خودش باشد

پسرها در مسیر بزرگ شدن، باید از پدرشان فاصله بگیرند تا هویت پیدا کنند.

او می‌خواهد خودش را اثبات کند، راه خودش را بسازد، تصمیم خودش را بگیرد.

اما هر چه بیشتر فاصله می‌گیرد، پدر فکر می‌کند دارد از او دور می‌شود، در حالی‌که پسر فقط دارد خودش را پیدا می‌کند.

و پسر، از اینکه پدرش او را نمی‌فهمد، دلگیر می‌شود.

در حالی‌که پدر فقط نگران است، نه ناراضی.

۳. زبان‌های متفاوت عشق

پدر عشقش را با کار و سکوت نشان می‌دهد،

پسر عشقش را با حرف و حضور.

پدر ممکن است بگوید «من برات زحمت کشیدم»،

اما پسر می‌خواهد بشنود: «بهت افتخار می‌کنم.»

و چون هیچ‌کدام زبان دیگری را بلد نیست،

هر دو فکر می‌کنند آن یکی دوستش ندارد.

۴. چرخه‌ای که تکرار می‌شود

سال‌ها بعد، وقتی پسر خودش پدر می‌شود، تازه می‌فهمد آن نارضایتی‌ها، در واقع عشق خاموشی بودند که بلد نبودند خودش را نشان بدهند.

می‌فهمد پدرش نه از او ناراحت بود، بلکه از خودش که نمی‌توانست زمان را نگه دارد، یا احساسش را درست بگوید.

و در آن لحظه، پسر برای اولین‌بار واقعاً پدرش را درک می‌کند.

۵. نتیجه

هیچ پدری از پسرش ناراضی نیست، فقط نگران است.

هیچ پسری از پدرش دلگیر نیست، فقط تشنه‌ی درک است.

اما تا زمانی که یکی‌شان سکوت را نشکند، این چرخه ادامه دارد.

و شاید بزرگ‌ترین شجاعت در این رابطه، گفتنِ

یک جمله‌ی ساده باشد:

«بابا، من می‌فهممت.»

ممنون از تمام پدران مهربان و دلسوز ❤️