در جمعی بودیم که همه داشتند از روزهایی که پشت سر گذاشتیم روایت میکردند و وقتی میخواستند به عجیب بودن اتفاقهایی که با چشم خودشان دیده بودند اشاره کنند میگفتند «مثل فیلم بود»، این جمله من را یاد این سطرها از «تماشای رنج دیگران» اثر سوزان سانتاگ انداخت:
در بسیاری از اولین مستندات حمله به مرکز تجارت جهانی، در 11 سپتامبر 2001، آنها که توانستند از برج فرار کنند یا از نزدیک شاهد ماجرا بودند فاجعه را با الفاظ «باورنکردنی»، «غیرواقعی» و «مثل فیلم» توصیف کردند. (پس از چهار دهه تولید فیلمهای پر خرج هالیوودی، نجاتیافتگان اصطلاح «انگار فیلم بود» را جانشین «مثل کابوس بود» کرده بودند تا از آن وضعیت هضم ناشدنی سخن گویند که گریبانگیرشان شده بود).
صدیقه حسینی - یادداشتها
