نامه‌ای به زیبای خفته

سلام، شاهزاده خانم زیبا. من تو را خوب می‌شناسم، اما بعید است که تو مرا بشناسی. من زنی هستم از دنیای واقعی که دارم این نامه را برای تو می‌نویسم؛ تویی که یکی از زیباترین شاهزاده‌خانم‌ها در سرزمین قصه‌ها و افسانه‌هایی؛ پرنسس اورورا ملقب به زیبای خفته. نمی‌خواهم قصه‌ات را در این‌ نامه تعریف کنم؛ چون قصه‌ی معروف تو را خیلی‌ها می‌دانند، و کسانی هم اگر ندانند به راحتی می‌توانند قصه‌ات را پیدا کنند و بخوانند.
من در این نامه می‌خواهم یک سؤال مطرح کنم: آن بوسه‌‌ی عاشقانه که در جهان قصه‌ها تو را از خواب مرگ بیدار کرد آیا می‌تواند در جهان واقعیت‌ها تکرار شود؟
بگذار جور دیگری هم سؤالم را بپرسم:  آیا هیچ مردی در دنیای واقعیت‌ها وجود دارد که بتواند زنی را با بوسه‌ای عاشقانه از خواب مرگ بیدار کند؟...
اصلا خواب مرگ چیست و بیدار شدن از خواب مرگ یعنی چه؟
شاید خواب مرگ همان غرق شدن در غفلتی ژرف است و بیدار شدن از آن  تولد دوباره‌ای‌ست در روح و جان...

و آیا تنها بوسه‌‌ی عاشقانه‌‌ی یک مرد می‌تواند زنی را به این تولد دوباره برساند؟
نمی‌دانم جواب تو به این سؤال‌ها چیست...
شاید در سرزمین قصه‌ها و افسانه‌ها که تو یکی از شاهزاده‌خانم‌هایی، مردهای بسیاری باشند که با بوسه‌های عاشقانه به زن‌ها زندگی می‌بخشند و بیدارشان می‌کنند، اما در دنیای واقعیت‌ها چنین بوسه‌‌ی عاشقانه‌ای شاید کار هیچ مردی نباشد... تمام تاریخ نشان داده است که زن‌ها چه مردی را در کنار خود داشته‌‌ باشند  و چه نداشته‌ باشد، چه بوسه‌های حقیقی عاشقانه را تجربه کرده‌ باشند، چه تجربه نکرده‌ باشند تا زمانی که خودشان بوسه‌ای زندگی‌بخش را در عمیق‌ترین نقطه‌ی وجود خود به شکوفایی نرسانده‌اند به بیداری نرسیده‌اند. و اگر هم بوسه‌‌ی مردی ارمغانش بیداری باشد، بدون آن بوسه‌‌ی شکوفه کرده در عمق جان زن، کوتاه و موقتی است.
  آن بوسه‌‌ی زندگی‌بخش جوانه‌‌ای‌ست برآمده از عمیق‌ترین نقطه‌ی وجود یک زن که می‌روید و می‌بالد و به شکوفایی می‌رسد. بدون این بوسه، هر گلبوسه‌ی دیگری حتی اگر ارمغان عاشق‌ترین مرد دنیا هم باشد دیر یا زود پژمرده خواهد شد.
بله، اورورا، چنین است قصه‌ی بوسه‌های زندگی‌بخش و بیدارکننده در جهان واقعیت‌ها...
البته ناگفته نماند که آن بوسه‌‌ی عاشقانه در قصه‌ی تو نیز می‌تواند تمثیلی باشد از همین بیداری بی‌بدیل و تولد دوباره‌‌ی زندگی...
آن‌ لحظه که تو بعد از بوسه‌‌ی عاشقانه چشم باز می‌کنی و لبخند می‌زنی لحظه‌ای‌ست که به اندازه‌ی تمام بیدار شدن‌ها در جهان ماندگار است...

نویسنده: شبنم حکیم هاشمی