بازی پرسروصدایی که ۱۷ اردیبهشت ۲۵۸۵ (کمکم دیگه باید عادت کنیم به این شمارش) منتشر شد و حواشی زیادی داشت. بازیای که میانگین نمراتش از منتقدا ۸۶ هست اما میانگین نمرات کاربرا به اون، به ۶۰ میرسه. تشخیص اینکه این بازی، بازی خوبیه یا نه از بیرون کار آسونی نیست. پس من امتحانش کردم و امیدوارم ازین نقد بتونی بفهمی که این بازی مناسب تو هست یا نه.
میکستیپ، داستان سه نوجوون رو تعریف میکنه که روز آخر دوران دبیرستانشونه و وقتشه که با نوجوانیشون خداحافظی کنن. شخصیتها و داستاناشون منو یاد فیلم Ferris Bueller's Day Off میندازه (که واقعا فیلم خوبیه و پیشنهاد میشه) اما داستان کمی بیشتر ازینه. با اینکه من داستان بازی رو دوست داشتم، باید بگم که بهعنوان یه ایرانی، اونقدر درکی از دغدغههاشون نداشتم. با این حال بازی راهی برای احساسیکردن من هم پیدا کرده و فکر میکنم برای شما هم راهی پیدا میکنه.
بزرگترین نقطه قوت این بازی همینجاست. تکتک سکانسها، تکتک قابها و آهنگها زیبان و خیلی بههمدیگه میان. استایل هنری بازی خیلی خاصه و حالت استاپموشن داره. بازی پره از آهنگهای دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی و هر کدوم از این آهنگ ها توسط کاراکتر اصلی، به هر سکانس وصل شدن؛ درواقع همونطور که از اسم بازی پیداست، بازی راجعبه همینه. بازی دربارهی پیدا کردن آهنگ مناسب برای هر لحظهست و این «لحظهها»، با کارگردانی هنری عالی، به بهترین شکل، به تصویر کشیده شدن.
این عنوان، بیشتر ازینکه یه بازی باشه، یه فیلمه. دلیل نمرات پایین کاربرا هم اتفاقا از همین موضوع میاد؛ وگرنه اگه بدونی که واسه چی اومدی سراغ این بازی، قطعا ناامید نمیشی. اینجا خبری از گیمپلی خاصی نیست و هدف، دیدن و شنیدن اونه. اگه دنبال گیمپلی درگیرکنندهای، راهو اشتباه اومدی. این تجربهی به یاد موندنی کمتر از ۳ ساعت طول میکشه و حتی از لحاظ مدت زمان هم، مقایسهکردن اون با یه فیلم منطقیتره.
از لحاظ بهینهسازی، این بازی یه مقدار ضعیف عمل کرد و روی لپتاپ من (RTX 4050)، خیلی خوب اجرا نشد. البته که اکثر بازیای امروزی این مشکل رو دارن و دیگه گفتنش به عنوان ایراد خیلی معنایی نداره.
ازونجایی که هدف بازی داشتن یه گیمپلی خفن نبود، نمیدونم ایرادگرفتن از گیمپلی کار درستیه یا نه اما بنظرم بازی میتونست لابهلای این داستان، گیمپلی بهتری هم جا بده.
خلاصه اینکه اگه یه تجربهی هنری نزدیک به فیلم با تم تینیجری و بدون درگیری و چالش میخوای، این بازی برای تو ساخته شده.
اگه منتظری اینجای متن، نمره بدم، متاسفم ولی اگه نمره بذارم، میدونم که تنها چیزی که ازین بررسی به یادت میمونه، فقط یه عدد خواهد بود.
