احتمالا همه ی ما کمابیش مواجه شدیم با یه تصویر کلیشه ای از افسردگی تو جامعه که همه خیال می کنن کسی که افسرده ست صبح تا شب شب تا صبح گریه می کنه و زار می زنه. ولی واقعیت افسردگی چیز دیگه ایه.
افسردگی مثل یه وزنه ی سنگین بی صدا می مونه. میفته رو سینه ی آدم، شونه هاش و اونو فلج می کنه. آدم افسرده ممکنه حتی بیشتر از قبل بخنده، ممکنه شوخی کنه مسخره بازی در بیاره یا صحبت از آرزوهای دور و دراز بکنه ولی وقتی تنها میشه وقتی شب میشه یه وقتی که تو خلوت خودشه، تلاش میکنه خودشو قانع کنه که امشب رو هم دووم بیاره و خودکشی نکنه!
ذهن افسرده، یه ذهن دائما رو تنظیمات بقاست. یه ذهنی که فقط به زنده موندن فکر می کنه نه فراتر از اون. ذهنیه که تمام دغدغه اش اینه که صبح رو به شب و شب رو به صبح برسونه. اینجور وقتا، تمام انرژی بدن رو به زوال می ره و تمام تمرکز مغز و بدن روی حیاته. پس طبیعیه که دیگه نتونه مثل قبل فکر کنه، به زندگی ادامه بده و فعالیت های روتین انجام بده. منتها اسم اینو تو فرهنگ عامیانه ی ما میذارن تنبلی!
افسردگی خودشو با چیزای مختلف نشون میده. یه وقتایی با پر کردن کل تایم روز با انواع و اقسام کارهای مختلف، یه وقتایی با کل روز دراز کشیدن و اسکرول کردن، یه وقتایی با بی احساسی مطلق، یه وقتایی با نوسانات بی پایان هیجانی، یه وقتایی با پر حرفی، یه وقتایی با کم حرفی و خلاصه هر دفعه خودشو به شکلی متفاوت به ما نشون میده. ولی مهم اینه که باطن یه چیزه:افسردگی.
نمیخوام راهکار بدم و بگم چطور باید بهش غلبه کرد چون بسته به شخصیت هر فرد، راهکارهای متفاوتی وجود داره. اما خطابم به اطرافیان افراد افسرده ست: لطفا با این آدما مهربون باشید
افسردگی، مثل فلجی روح می مونه. کسی که افسرده میشه قدرت سابق رو نداره و برای یک کاری که شما به طور عادی انجامش میدین، باید روزانه هزاران واحد بیشتر انرژی مصرف کنه. پس لطفا تو سرش نکوبید و تنبل و بی اراده خطابش نکنید. در عوض، همراهش باشین و حتی تغییرات کوچیک و مثبتی که ایجاد می کنه رو ببینید و تشویقش کنید تا بلکه دست و پنجه نرم کردن با این چالش روانی بتونه براش راحت تر بشه. ممنونم که وقت گذاشتید و متنمو خوندین. نظر شما چیه؟تاحالا تجربه ی افسردگی داشتین؟
