بوسه بزن بر لب من
پر حرارت
بی ریا
این آخرین بوسه ی ماست
نکنی یک لحظه لب هایت از لب هایم جدا
بعد از آن
محکم در آغوشم بگیر
با تمام عشق
بی انتها
این آخرین آغوش ماست
نکنم خود را یک لحظه از آغوشت رها
با دو چشم همچو خورشیدت به چشمم خیره شو
گرم و سوزان
مهربان
این آخرین دیدار ماست
نکند چشم ببندی به دو چشم حیران
چون
این آخرین بوسه ی ماست
این آخرین آغوش ماست
این آخرین دیدار ماست...
کل ذرات تنم با رفتنت درد میکند
خاطرات تو ولی می ماند و درد مرا کم میکند
بوسه ی تو بر لبم ماند
عطر آغوشت به تنم ماند
یاد چشمان سیاهت ، روز و شب در سرم ماند
داغ عشقت خاطره شد؛
تا ابد به دلم ماند
بوسه هایم طالب لب های توست
تن سردم طالب گرمای توست
بر لبم بوسه بزن
محکم در آغوشم بگیر
بعد از این
من که میمیرم
و این آخرین بوسه
این آخرین دیدار توست....
"سوگند"
این شعر دلی بود و خودم نوشتمش موقع نوشتن فقط به احساسات خودم و عشقی که داشتم فکر میکردم اما وقتی شعرم کامل شد خیلی تصاویر توی ذهنم اومدن
تصویر خداحافظی زنی که باید شوهر سربازش رو برای رفتن به جنگ بدرقه میکرد و اونو برای آخرین بار میبوسید و در آغوش میگرفت
یا
تصویر زنی که جسد سرد و بی جون عشقشو در آغوش گرفته بود تا باهاش وداع کنه
