ویرگول برای من یعنی...

ویرگول برای من یعنی همه چیز...
اولین باری که اومدم ویرگول وقتی بود که بخش کتابگری طاقچه بخاطر اعتراضات خراب شده بود و خب من خیلی یهویی کلی از دوستای خوبم رو از دست داده بودم.
ولی یهو ویرگول شبیه یه مسکن وارد عمل شد(:

حس میکردم بالاخره جایی رو پیدا کرده ام که هم میتونم فریاد بزنم، هم تو سکوتِ یک نقطه ویرگول، گم بشم...

اولین بار که پا گذاشتم توی این جهان، انگار وارد یه کتابفروشیِ مخفیِ شده بودم؛ قفسه های پر از آدمهایی که بعضیاشون با کلمات زندگی میکردن و بعضیا، کلمات رو زندگی میکردن.

ویرگول شد یه دفترچه خاطرات دیجیتال(:

شروع کردم به نوشتن آخ که انگار همین دیروز بود!

از این گفتم که چرا آدمای کتابخون‌ رو دوست دارم، روزمره نوشتم، از مدرسه گفتم.

چالش ها رو شرکت کردم، پادکست معرفی کردم، کوله پشتی برداشتم، چیزایی که دوست داشتم زودتر میدونستم رو گفتم، جرأت کردم عکسام‌ رو نشون بدم، از کتابایی که خوندم بگم از سفرم از دردام از اینکه من در قالب موسیقی چه جوری بودم و حتی طنز رو امتحان کردم چیزی که بعدها فهمیدم عاشقشم و فهمیدم بخشی از هویتم بهش گره خورده!

و در تمام این مدت تنها چیزی که دریافت کردم انرژی مثبت و محبت بی‌کران ویرگولیان محترم بود.

ویرگولیان نمی‌دونم چطور توصیفشون کنم چی بگم که حق مطلب رو ادا کنم بزارین توصیف نکنم فقط همین رو بگم که تا آخر عمر به ویرگول بابت آشنایی با همچین آدمهایی مدیونم.

ویرگول چی داره که عاشقشم؟

علاقه های خردِ من — از یه هایکو گرفته تا نقدِ یه فیلمِ گمنام — کنارِ هم سبز میشن بدون اینکه کسی بپرسه: «این چه مُدلِ سلیقهیِ عجیبیه؟

علاقه های کوچیک من رو کنار هم جمع کرده : نوشتن خونده شدن، دوستای کتابخون و فرهیخته!

دوستای فرهیخته

بعضی وقتا با یه کامنت ساده، چراغِ فکری رو توی ذهنم روشن میکنن که ماه ها می‌سوزه(:

همین دیگه خلاصه و جمع و جور ...