بیشتر از یکساله ،
با رفتن به بعضی مکان ها ،دیدن افراد غریبه ، افرادی که حتی گاهی میشناسمشون ، بوی قارچ به مشامم میرسه . بوی فرسودگی ، بوی خراب شدن و پوسیدگی . بوی کنترل شدن ، بوی نداشتن اراده . بوی سقوط تدریجی ، سقوطی که تنها لحظات آخر متوجهش میشوی و تا قبل از آن در رویای پرواز به سر میبری . سقوطی که پایانش را آرزو میکنی ، آگاه ازآنکه پایانش پایانت است . آنها از این موضوع بی خبر بودند ، یا خودشان را زده بودند به بی خبری .
دلم به حال آن مکان ها و افراد میسوزه ، کمکی از دستم براشون برنمیاد ، حتی اگر کمک هم میتوانستم بکنم ، شاید نمیکردم ، من را چه کمک به غریبه ، حالا میخواهد غریبه ای جدید باشه ، یا قدیمی.
تو مکان های زیادی بوش و حس کردم ، خانه قبلی ، اتاق قبلی ، مترو ، حتی پارک . بعضی وقتا به سرم میزنه و تو اون مکان دنبال منبع بو ، دنبال قارچ و فرسودگی میگردم .اما تا به حال پیدا نکردمش ، یا حداقل پیدایش نکرده بودم.
مدتی بود که دیگر این بو ها به مشامم نمیخورد ، شاید من جای جدیدی نرفته بودم و شخص جدیدی ندیده بودم . یک روز در اتاقم با خودم تنهاییم را سپری میکردم که طعمش را در دهانم حس کردم . طعم ضمخت فرسودگی ، طعم تکثیر قارچ ها.
خودم بودم و مکان همیشگی خودم . نه شخص جدیدی بود ، نه مکان جدید . گویا فرسودگی از من بوده و دلسوزی از مکان های جدید . سقوط تدریجی از من بوده و ناتوانی در کمک ، از غریبه ها. دوست داشتم باور کنم که این قارچ ها از دیگران است که در من رخنه کرده ، اما در این مدت با کسی جز خودم در ارتباط نبودم . این قارچ ها از من بودند که داشتند در من رخنه میکردند . این قارچ ها از من به بودند که در هر جا که من بودم رخنه میکردند. به اتاق جدید ، به خانه جدید ، مترو و پارکی که در آن قدم گذاشتم . ترک ها و فرسودگی ها ، کار طبیعت و غریبه ها نبود . ازین موضوع بی خبر بودم ، یا خودم را زده بودم به بی خبری . اما اکنون متوجه سقوط تدریجیم شده ام ، گویا لحظات آخر است ، لحظات آخر سقوط .
