موسیقی سکوت در شعر آیدا مجیدآبادی
آیدا مجیدآبادی از شاعران جوان و تأثیرگذار شعر سپید معاصر است؛ کسی که توانسته با زبان امروزی، نگاه زنانه و تأملی عمیق بر زیست روزمره، جای خودش را در فضای ادبی معاصر باز کند.
بانوی شاعر و مترجم روشندل، "آیدا مجیدآبادی"، زادهی نخستین روز مرداد ماه ۱۳۶۹ خورشیدی، در شهر ارومیه، است.
ایشان قهرمان شنای زنان نابینای ایران نیز هست و شعرهایش به زبانهای کُردی و عربی و ترکی ترجمه و منتشر شده است.
از ایشان تاکنون چند کتاب منتشر شده است، منجمله:
- پروانهها اتو بر نمیدارند
- و عشق همچنان مذکر است
- خورشیدهای همیشه
به نظر نگارنده، شعر سپید، یکی از جذابترین تحولات شعر معاصر فارسی است، زیرا میتوانیم آثار ارزشمندی همچون اشعار بانو مجیدآبادی را بخوانیم.
در این قالب، شاعر از وزن و قافیه سنتیِ شعر کلاسیک رها میشود تا بتواند احساس، اندیشه یا تصویر ذهنیاش را با زبان فشرده، موسیقایی و آزاد بیان کند.
وقتی که دیگر شاعر مجبور نیست، از وزن عروضی یا قافیه پیروی کند، بیشتر تمرکزش را بر تصویرسازی، ریتم درونی زبان و ضرباهنگ معنایی متمرکز میکند.
بیشتر اشعار خانم مجیدآبادی کوتاه است، و او به طنازی و صد البته استادی، واژگان را دقیق انتخاب نموده تا بیشترین بار عاطفی یا فلسفی را منتقل کند. به همین دلیل اغلب باید اشعارش را چند بار بخوانیم تا عمق آن آشکار و نمایان گردد.
فضاهای خالی، مکثها و حتی سطرشکنیها در اشعار آیدا، نقشی چون “موسیقی سکوت” دارند. گاهی فاصله میان دو تصویر همان جاییست که احساس اصلی در ذهن خواننده شکل میگیرد. شعرهایش، دقیقست و موسیقی درونی دارند — نوعی ریتم مکثدار که مثل گفتوگوی آرام یا فکرکردن در سکوت عمل میکند.
اشعار این بانوی هنرمند و ورزشکار، معمولاً تصویری و شهودی است، نه روایی. به جای داستان، یک لحظه یا حس را ثبت میکند، و زبانش منحصربهفرد، و ساده ولی متفاوت با اکثریت شاعران همچرخش است.
به تعبیر دیگری شعر او، تقلیدی نیست، اما همان حس لحظهمندی و تمرکز بر جزئیات زندگی را دارد. او بهجای فریاد یا صراحت مستقیم، با نجابت زبانی و لحنی آرام از درد، دلتنگی یا تنهایی حرف میزند. زبانش شفاف است اما زیر سطح آن همیشه لایهای احساسی پنهان وجود دارد، بدون آنکه صرفاً شعار بدهد یا در بیان احساسات اغراق کند.
شعرهای آیدا، اگرچه ساده به نظر میرسند، ولی در عمق خود اندوه و آگاهی معاصر را حمل میکنند؛ شبیه شعرهایی که فریدون مشیری یا فروغ فرخزاد میتوانستند بنویسند اگر امروز زنده بودند و به زبان نسل دیجیتال فکر میکردند.
✍ #زانا_کوردستانی
