من تا ابد ویرگول رو به ویراستی ترجیح میدم.

شاید خیلی چاپلوسانه به نظر بیاد که اینو دارم تو ویرگول می نویسم، اما باید جانب انصاف رو نگه دارم، قبلا توی همین ویرگول در چندین پست نیش و کنایه تحویل ویرگول و مدیرش دادم و از چیزای مختلف ویرگول ایراد گرفتم و کلی لایک خوردم، حالا تعریفی که حقشه رو ازش میکنم.

مورد اول اینکه، من هیچوقت اکانت ویراستی نداشتم و خب نخواهم داشت، اما؛ همین که صرفا توجهم بهش جلب شد با این صفحه رو به رو شدم، که فحش دادم و بستم گوگل مو:

و چند بار ریفرش کردم صفحه رو، و هر بار با یه سم مشابه رو به رو شدم البته؛ بعدش گوگل رو بستم کلا، لپتاپو هم خاموش کردم.

مورد بعدی اینکه، الان برای پست گذاشتن توش باید احراز هویت کنید، بعد از محدودیت های فعلی اینترنت، برای احراز هویت فقط کافیه به سایت شون باج بدین؛ این شات از خبرش تو زومجی:

اوکی ولی من چرا باید دقیقا بخوام تو یه سایت رندوم ایرانی 200 هزار تومن پول بدم که فقط بتونم مزخرفاتمو منتشر کنم؟ تازه سایتی که با اون صفحه لاگینی که من دیدم، فکر نمیکنم چیزی به اسم امنیت کاربری توش وجود داشته باشه، و البته احراز هویت اونطوری خیلی کمک میکنه که اگه «به دستور مقام قضایی» یکی اطلاعاتتو خواست، از نام مادرت تا کد ملی دخترعمه ت و شماره کارت بانکیت رو صاف بذاره کف دستشون.

حالا اوکی، اصلا فرض کنیم من خر شدم رفتم اونجا، اون «میکروبلاگینگ تعاملی» که برای توصیفش نوشته شده اونجا، دو معنی ساده داره؛ یکی اینکه یه تقلید تحقیرآمیز از توییتره در حالی که همه مقامات و مسئولین ایران خودشون توییتر استفاده میکنن، و اونو پرت کردن جلو ما که خفه شیم مثلا. مورد دوم هم، عبارت میکروبلاگینگ خیلی رو مخمه، چون حجم و مقدار متنت محدود و تیکه تیکه میشه. سر هیچ.

و الان روزای بدی رو پشت سر گذاشتیم، و هنوز هم میگذاریم، اما با تمام اینها، ویرگول در کنار مون ایستاد. یکی اینکه قابلیت پست گذاشتن محدود نشده، و دو؛ پست من که خب شدیدا توقع داشتم حذف شه هنوز سر جاشه به راحتی. همیشه هم همینطوریا بوده تقریبا، به جز چند مورد خاص در طول تاریخ ویرگول. تا جایی که در جریانم، ویرگول هرچند برای ما باعث ایجاد درآمد نشده، و تبلیغات شو همه جوره بهمون فرو کرده، ولی هیچوقت مانع آزادی بیان کاربر هاش نشده، و البته امنیت نسبی هم داشتیم، و خب انگار اونا هم از خودِ ما ان. حداقل اینجا می نویسم لازم نیست پول بدم، و به کسی باج بدم، لازم نیست خودمو سانسور کنم، خفه شم؛ و تو صفحه لاگین چرت و پرت ببینم. ویرگول کامنت گذاشتن رو بسته؟ آره میدونم، تقریبا بسته؛ اما مطلقا باور دارم میتونست کاملا ببنده ش، و احتمالا مشکل چندانی برای آپدیت شون نبوده.

اینم اطلاعیه ویرگول بود.

که هرکسی خونده بود یه نظری داشت، یه عده خوشحال و یه عده شاکی و بدبین، اما چیزی که من می بینم اینه که ویرگول روی حرفش ایستاده. خفه مون نکرده، برای فعالیت مون تو این روزا ازمون در کنار پول، اطلاعات هویتی و احراز هویت نمیخواد، و البته خودش هم یک قدم به سمت جلو گذاشته، و شاکی بودنش از وضعیت رو اعلام کرده.

خب، تو شرایط فعلی، این به نظرم ستودنیه. این موضوع که یه زمزمه هایی شنیده بودم درباره اینکه ویراستی رقیب ویرگول حساب میشه باعث شد دلم بخواد اینو بنویسم، و بگم نه؛ ویراستی فقط یه جوک بزرگه که اصلا خنده دار نیست. من ویرگولِ قدیمی خودمونو با همه مشکلاتش و خوبی هاش؛ ترجیح میدم. هرچی باشه، به قول بچه ها، اینجا خونه ی ماس.

میدونم موضع گیری م ناقص، پستم پراکنده و البته حرف ها و دلایلم نامنسجم ان؛ اما تو ویرگول لازم نیست برای هیچکدوم از اینا جواب پس بدم، چون اینجا علیرضا م، و یه عده قبولم دارن. بیخیال، من توی یه پست که از ویرگول ایراد گرفته بودم با یه ذره طنز و مقادیر هنگفتی نیش و کنایه، و البته عکس آقای آجودانیان (مدیرعامل ویرگول) رو با فتوشاپ تبدیل به میم کرده بودم برا کاور پست؛ حتی اون پست هم منتخب شد. دیگه نمیتونم نسبت به ویرگول بداخلاق و غرغرو باشم فعلا، اونم تو بازه زمانی ای که مردم جشن گرفتن که سروش پلاس پیام دادنش فعال شده، و ما یه هفته داشتیم اینجا حرف می زدیم و پست می ذاشتیم. لازم بود اینارو بگم. چون می بینم که اکانت ویرگول برای وضعیت فعلی پروفایل سیاه گذاشته، و بعد ویراستی داره وضعیت فعلی مارو به سخره میگیره. رقت انگیزه، و مضحک. واقعا یه تشکر از بچه های تیم ویرگول، من اینجا ایستادم چون اونا رو موضع شون ایستادن، و به سادگی سرور های وب سایت شونو خاموش نکردن؛ و مارو هم خفه نکردن.