من تشنهی حرکتم؛ و روزگار، قاب عکسیست سیراب از سکون.
مرگِ ۵ ساعته
پلکهایم
کنار پنجرهی بازِ زمهریر
تا حوالی بامداد، کشیک میدهند
خدنگِ واژه، امشب
چه غریبانه بر کمان نشسته است
خبری نیست از شکار
خبری نیست
از آهوانی که خرامان
قافیههای غزل را میدوند
انگار باز هم گرسنه به خواب باید رفت
و فردا
دگرباره در تمنای قطرهای از رنگ خواهم مُرد
من تمام وسعتِ روز را
در شرمِ آفتاب خواهم مُرد
و آسمان
باز آن شراب هزارساله را مینوشد
به همین زودی، دوباره
وقتِ مرگِ پنج ساعتهی عقربههاست
خاموش کن فانوس را
که امشب هم هیچکس
در غربتِ این زمینِ برفپوش پرسه نمیزند
۵ مرداد ۱۴۰۴
مطلبی دیگر از این انتشارات
سایهء روشن
مطلبی دیگر از این انتشارات
یک نامهی نَمَکین
مطلبی دیگر از این انتشارات
اشک میریزی و چشمانت چه زیبا میشوند!