گلبرگ های گنجشک...

خداحافظی کوچکی بود.

به اندازه ی بزرگی اندام نحیفش.

سرما را کنار زد و به دنبال نجات فرزندش رفت.

دانه های برف بر سرش سنگینی می‌کردند و سوزِ پرواز قلبش را یخ میزد.

راه های درازی را رفت و رفت...

هیچ یافته ای نبود.

انگار زمینی که آنها را زنده کرده بود زیر خاکِ سفید مرده بود.

مثل سنگ سفت شد و به درختی خورد، سقوط کرد و...

بهار آمد.

گل رویید،

از اندامی که در گرمایِ زنده شدن زمین زنده شد.

شکوفه داد و گلبرگ ها سایه ای شدند تا چشم هایش نسوزد.

فرزندی نجات نیافت.

ولی انگار وقتی خوراکِ حشرات شد توانست بچه هایی را نجات دهد.

...

KRK