بازگشت راک‌استار

مقدمه

بازی Hi-Fi Rush تو سال ۲۰۲۳ عرضه شد و نمره‌های خوبی گرفت و جایزه هم برد اما درست بعد از این موفقیت، مایکروسافت تصمیم گرفت استودیوی سازنده‌ی اون، یعنی Tango Gameworks رو برای همیشه ببنده. این تصمیم، من و بقیه طرفدارای این بازی رو خیلی عصبانی کرد ولی بعد مدتی، Krafton اومد و استودیو رو دوباره احیا کرد و آی‌پی Hi-Fi Rush رو از مایکروسافت خرید (خدا خیرش بده). این بازی بعد از انتقال حق مالکیتش از مایکروسافت به کرفتون، قفل دنوووی (Denuvo) خودش رو از دست داد و همین چند ماه پیش کرک شد. پس شاید الان زمان خوبی باشه که این بازیو بهتون معرفی کنم.

همه چیز روی بیت

تاحالا بازی ریتمی بازی کردین؟ اگه به ژانر سولزلایک علاقه داشته باشین یا مشابه اون، توی اونا بازیکن تلاش می‌کنه ریتم حمله‌ی دشمن رو حفظ کنه و با هماهنگ کردن خودش با اون، بتونه شکستش بده. تنها فرق اونا با این بازی اینه که اونجا خبری از اون آهنگ هماهنگ‌کننده نیست اما اینجا همه چیز هماهنگه.

توی این بازی همه چیز بر اساس بیت آهنگ کار می‌کنه. حرکت دشمنا و حملاتشون و حتی اتفاقاتی که توی محیط میوفته، تمام حرکات روی بیته و امکان نداره شما ناخودآگاه با اون هماهنگ نشین.

هر دکمه‌ای رو میتونین هروقت که خواستین بزنین و نتیجه‌ای که می‌خواین بده اما اگه روی بیت دکمه رو بزنین، یه جایزه دارین. مثلا اگه دکمه‌ی Dash رو همگام با آهنگ بزنین، می‌تونین با ریتم، ادامش بدین و سه Dash پشت هم داشته باشین. حملات شما هم اگه روی بیت باشن، آسیب بیشتری وارد می‌کنن. اما سیستم مبارزه پیچیده‌تر و جذاب‌تر ازیناست...

سیستم مبارزه

شما یه حمله‌ی سبک و یه حمله‌ی سنگین دارین. تا اینجا کلیشه‌ست ولی فرقش اینجا اینه که حمله‌ی سبک یه بیت طول می‌کشه و حمله‌ی سنگین، دو بیت. (برای سادگی سبک رو با L و سنگین رو با H نشون میدم، همچنین مکث رو با x.) مثلا برای اجرای کومبوی LHL (از چپ به راست)، شما باید به این شکل، روی بیت‌ها دکمه هارو بزنین: LHxL. درواقع روی بیت سوم مکث می‌کنین تا آماده‌ی حمله‌ی بعدی بشین. ترکیب‌های متنوع و جذابی از حملات وجود داره و شمارو تا پایان بازی، مشتاق به یادگیری کومبوهای جدید نگه می‌داره. سیستم parry هم مثل هزاران بازی دیگه، اینجا هم وجود داره اما این بار با ریتم، خیلی راحت‌تر میشه اونو اجرا کرد.

این بازی، بی‌دلیل نامزد جایزه‌ی بهترین بازی اکشن سال نشده.

زیبایی‌شناسی

استایل هنری بازی بشدت خوشگله. البته که این رو شما باید بپسندین و امیدوارم عکس‌های بازی راضی‌کننده باشه. Hi-Fi Rush نامزد جایزه کارگردانی هنری هم بوده.

این بازی حتی واسه موسیقی هم نامزد جایزه بوده و درنهایت جایزه بهترین طراحی صدا رو برده.

اینبار نمیخوام خودم همه چیزو توصیف کنم و بنظرم لیست کردن افتخارات بازی کافیه.

داستان و شخصیت‌ها

داستان بازی بامزه‌ست و شخصیت‌های اون باحال. خیلی توصیف تخصصی‌ای نیست ولی دقیق‌ترین چیزیه که میتونم راجع‌بش بگم. همچنین دیالوگ‌های بازی طنز خوبی دارن و احساس زورکی بودن توشون نیست.

شخصیت اصلی بازی یا همون «چای» پسر خوبیه؛ فقط یکم خنگه. طی تصادفی که اول بازی پیش میاد، یه دستگاه پخش موسیقی به اون پیوند میخوره. اون حالا همه چیزو با ریتم میبینه و سعی می‌کنه ازین قضیه به نفع خودش استفاده کنه و تمام تلاششو بکنه که برای یک دقیقه هم که شده، گند نزنه.

نتیجه‌گیری

نتیجه می‌گیریم که اگه شما بازی ریتمی دوست داری، اینو امتحان می‌کنی و اگه هم این سبک رو دوست نداری، بازم امتحان می‌کنی. چون توی سبک خودش بهترینه و تا اینو امتحان نکنی نمیتونی بگی این سبک رو دوست نداری.

پ.ن: بخاطر قطعی اینترنت، اکثرا عکس‌های بازی‌هارو از سایت دانلودها میگیرم. دمشون گرم که کیفیت ۱۰۸۰ اسکرین‌شات‌های بازیو قرار میدن. (فقط صبر کنین پای من به پینترست باز بشه. چه عکس‌هایی بذارم!)