کُنج کتاب های من

راستشو بخواهید خیلی اتفاقی این چالش راه افتاد

در حالی که اصلا فکر نمی‌کردم از یه کامنت ساده در پست آیدا شروع شد .

خب جالبه

تو همین بیست و چهار ساعت گذشته خیلی ها استقبال کردند و خب این خیلی ارزشمندِ

با خودم میگفتم بذارم !؟نذارم؟!

که یه دفعه به خودم اومدم و دیدم دارم عکس میگیرم .

خوب کتابخونه نمیشه اسمش رو گذاشت

در واقع «گوشه ای دنج برای کتاب های من»

در پست آنجا که نامش خانه است ، یک عکس از سالن دوبلکس گذاشتم

برنامه من برای آینده مبهمم اینه که اونجا کتابخونه درست کنم

شاید همین روزا اونجا رو بهتون نشون بدم .

از مورد علاقه ترین کتاب و گمونم آخرین کتاب فیزیکی که خوندم شروع میکنم

کتاب کوری

حدودا چهار سال پیش از یه دکه کتابفروشی خیلی حال خوب کن ، داخل پارک آزادی شیراز خریدمش

یه عکس دارم از فردای روزی که خریدمش می‌ذارم براتون

و همون هفته تمومش کردم

با اینکه متنش کمی نیاز به تحلیل داره ، انقدر روند مطالعه این کتاب برای من جذاب بود که میتونستم تو یه روز تمومش کنم

چون خلاصه کتاب و توضیحاتش رو میشه تو سایت هایی مختلف فروش کتاب خوند ؛سریع میرم سراغ ویژگی های مثبتش که نظرم رو جلب کرد

۱.کتابی هست که در توصیف شخصیت ها ، موقعیت و فضای رعب انگیز و هیجانی بینظیر عمل می‌کنه.

۲.کم کم شخصیت ها رو باز می‌کنه جوری که اواسط کتاب با یک دید واضح به شخصیت ها فرایند داستان درک میشه و تصویرسازی شگرفی در ذهن مخاطب ایجاد میشه .

۳. این کتاب از نظر تحلیل و تفسیر جا برای فکر کردن و حرف زدن خیلی داره . مخصوصاً از نظر سیاسی -اجتماعی و فلسفی . البته کتاب وابسته به این یعنی«بینایی»در واقع سیاسی تره.

خوب این کتاب جزو آثار نمادین هست و خیلی تلاش میکنه شرایط جامعه رو به دو حالت کور بودن مردم و عملکرد و رفتار آنها و بینایی مردم و عملکرد آنها تفسیر کنه و این شاید مهم ترین نکتش باشه.

من کوری رو پیشنهاد میکنم اما شخصا از بینایی خیلی لذت نبردم و کوری برام جذاب تر بود ولی چون وابسته به هم هستن بینایی هم خوندم .

این کتاب یکی از هدیه های تولد ۱۴ سالگیم از طرف پدرم بود که واقعا باید بگم خوندن این کتاب برای من که اون موقع سنی نداشتم یکم سخت بود . ولی با این حال راحت تونستم باهاش کنار بیام و سوار قطار ظرافت جوجه تیغی شدم .

داستان با شرح حال یک زن به ظاهر شلخته و اصطلاحا نامرتب و کثیف شروع میشه که سرایدار یک آپارتمان هست و در ذات بی‌نهایت

سواد بالایی داره و هنر دوست هست ، عاشق فرهنگ ژاپن ، مسلط به فرانسه و شیفته ادبیات روسی. کتاب با روایت ساکنین آپارتمان و تحلیل های فلسفی همراه میشه .

در فرایند داستان شخصیت اصلی یعنی همین خانم سرایدار به نام رنه میشل، دختری که میخواد خودکشی کنه و در خانواده‌ای ثروتمندی هست به نام پالوما و یک پیرمرد ژاپنی با هم دوست میشن و تأثیراتی روی هم می‌ذارن که داستان حول این ماجراست.

اولین سال دبیرستان از یه غرفه کتاب فروشی خریدم به اسم ارغوان اگه اشتباه نکنم ؛ فکر کنم از اونجا بلند شدن اما آدرسش میشه شیراز ، روبروی پاساژ زیتون .این کتاب شباهت زیادی با کوری داره ولی من بعد از خوندنش متوجه شدم . دوباره روایت افرادی که برای زنده موندن میجنگن .به نظرم ارزش خواندن داره و یه شاهکار محسوب میشه .اما برای درک کتاب در خودم میبینم که حداقل یه بار دیگه بخونمش . اوایل کتاب سرد ، سخت و خیلی طاقت فرسا هست و ارتباط گرفتن باهاش خیلی دشوارِ و کم کم میشه با داستان همراه شد . خیلی ها هم نمی تونن داستان رو بپذیرن ولی در کل به نظرم کتاب روایت گر داستان جذابیه .

راهنمایی بودم به پیشنهاد معلم آمادگی دفاعیم خانم امیر عضدی که بی نهایت دلتنگشونم خوندم این کتابو.

البته اضافه کنه که ایشون در اصل معلم زبان بودن برای پرشدن ساعت هاشون آمادگی درس می‌دادن .

چون اطلاعات عمومی زیادی درباره مسیحیت و شاخه هاش ندارم از روی خیلی از باور ها و اسم های عجیب سریع می گذشتم ولی یه جاهایی از کتاب واقعا برام جالب بود. داستان یه شخصی هست که دیگه به مسیحیت تمایلی نداره ، کسی که دوستش داشته ،ولش کرده .

درگیر مشکلات اقتصادی زیادی هست و به هر کسی و هر جایی چنگ می‌زنه کمکی دریافت نمیکنه.

اما جوری نیست که پیشنهادش کنم

تصمیم دارم دوباره بخونمش و تو سن ۱۸ سالگی هم یه تحلیلی ازش انجام بدم.

از میان رمان های عاشقانه ای که خوندم ؛ پنج قدم فاصله خیلی ملموس ، شفاف و روان بود و بهتون حتما پیشنهاد میکنم

فیلمی با همین نام ساخته شده که پیشنهاد میکنم اول کتاب رو مطالعه کنید بعد فیلم رو ببینید

داستان دو بیمار هست که عاشق هم میشن و این در حالی هست که نمیتونن به هم نزدیک بشن چون حتی لمس کردن می‌تونه باعث مرگشون بشه و یا حتی احتمالش رو شدید تر کنه .

هر بار فیلم رو دیدم اشک ریختم .هر بار کتاب رو خوندم جای تموم شخصیت ها شدیداً غصه خوردم وگریه کردم .

رد پای اشک های کوچکم رو بعضی از ورق ها جلوه‌گری می کنن و انگار این کتاب حامل احساساتم شده .اینم از مزیت های کتاب فیزیکی و کاغذیه دیگه.

در شعر هیچ کس من رو مثل جناب حافظ به وجد نیاورد .وقتی از دنیا بریدم به حافظ پناه می برم

در شادی

در غم

در ناامیدی

حافظ همیشه گوشه ای از قلب من هست برای تسکین و همراهی

اما در میان شعرای معاصر همیشه انتخابم تنها دو نفرند

ابتهاج و پروین

اشعار ابتهاج بعد از سال ۶۰ همون شور و همون احساسات من بین سال های ۱۴۰۱ تا به امروز رو روایت میکنن

در دنیای من ابتهاج شاخه ای از ارغوانِ که چشم به راه یک بهار واقعیست

و پروین نماد یک زن ایرانی

یک زن جسور

یک زن فعال و خاموش نشدنی هست

اما کتاب شعر دیگه ای دارم که خیلی برام عزیزِ، از خیام

خیلی گشتم که پیداش کنم برای هدیه

اما مثل اینکه دیگه چاپ نمیشه

آمار کتاب های صوتی ، خلاصه های صوتی ، پادکست ها و فایل های کتاب های که خوندم از دستم در رفته

اما این آخریا

ما شروعش می‌کنیم و ما تمامش می‌کنیم رو خوندم که عالیه حتما پیشنهاد میکنم

من ما تمامش میکنم که اولی هست رو بیشتر دوست داشتم

کتاب هایی که اخیرا گوش کردم

{از سیمین دانشور عزیزم:

جزیره سر گردانی

داستایوفسکی:

قمارباز

از آلن دوباتن که مورد علاقمه:

تسلی بخشی‌های فلسفه

هنر همچون درمان}

کاش چشمام توان داشت بیشتر درموردشون حرف میزدم

ولی واقعا خسته هستم

دو تا کتاب دارم که خیلی دوستشون دارم

قدیمی هستن و عزیز

بخش مورد علاقه من تاریخِ

این سال های دبیرستان رو ممنون معلم تاریخم سرکار خانم فریده نیکبخت هستم که با آگاهی بالای که داشتن، بدون ترکیب برداشت های شخصی و عقاید ، بدون سوگیری سیاسی و بدون تحلیل منفعت طلبانه روایت های تاریخی رو به ساده ترین و قابل فهم ترین شکل ممکن برامون بررسی کردن .

مادرم کتاب های تاریخی زیادی داره که مدتی اونها رو برسی میکردم اما یکم که بزرگ تر شدم از طریق یوتیوب و مخصوصا کانال های (دیپ پادکست) ، (رخ ) و(BPlus)

یک کتاب دارم که چاپ سال ۷۸هست از کتاب های مامانم به نام معماری ایران از آرتور پوپ کتاب تصاویر و تحلیل های بسیاری دقیق و زیبایی داره و به نظرم شیفتگی پوپ نسبت به تاریخ و تمدن کهن ایرانی رو به خوبی نشون میده . نقشه های بازسازی‌شده جذابی در کتاب هست و واقعا دیدنی هست.تصاویری از دوره ساسانی و بیشاپور یعنی شهر باستانی که در شهرستانی که ساکن هستم قرار داره می‌ذارم براتون و تصویر های زیبای دیگه .

طبقه های دیگه که در جوار کتاب ها هستن مزین شدن به این تصاویری که می‌ذارم براتون

همین الان به عکسی که گذاشتم نگاه کردم و دیدم ۵ تا از کتاب هایی که خیلی دوست دارم بینشون نیست

که یکی از اونا کتاب بادبادک بازِ

یادمه تو اردو مدرسه با خودم برده بودم که اگه حوصلم سر رفت اونجا بخونم

و همونجا دوست صمیمیم دستم دید کتابمو و ازم خواست بهش قرض بدم

بعد از یه چند هفته ای که برام آوردش مدرسه

همکلاسی دیگم دستم دید و خواست بهش قرض بدم و دوباره این کتاب رفت مهمون خونه یکی دیگه شد

حالا هم گمون کنم پیش دوست مامانمه البته مطمئن نیستم فقط یادمه به دختر خالم هم قول دادم که بهش بدم تا بخونتش.

خوشحال میشم که کتابامو به دیگران بدم

خیلی کتاب هدیه میدم

اما خیلی بهم کتاب هدیه نمی‌دن

با این وجود خیلی کتاب اهدا میکنم

تموم کتابایی که تا قبل از ۱۳ سالگی یعنی اخرای دبستان داشتم رو دادم به بچه های فامیل یا دوستان و دوست داشتم اونا استفاده کنن

خیلی ها برام میارنشون و این مثل قرض می‌مونه

اما حتی اگه نیارنش برام خیلی مهم نیست

مهم اینه که اون کتاب تو زمان خودش تو قلب و ذهن من ثبت شده و هر چه افراد بیشتری ورقش بزنن برای من عزیز تر هست و یقیناً کتاب پر خاطره تر و ورق خورده تر خیلی ارزشمند تر از کتابای خاک خورده گوشه کتابخونه ها هستن.