نقض آزادی آدمیزاد را فلج میکند.

بله ما در نبود اینترنت آزاد عملا فلج شده ایم. همانطور که پیش از این نیز ناتوان بودیم. هر انسانی باید حق دسترسی بی قید و شرط به اینترنت آزاد داشته باشد ولو اینکه صرفا از آن برای سرگرمی استفاده کند و ما برای اعتراض به این مسئله نیاز نداریم ثابت کنیم که اینترنت را برای چیزی جز سرگرمی میخواهیم یا اینکه زندگی مان مختل شده.

حتی اگر بر فرض محال پلتفرم های جایگزین داخلی توانایی رفع تمام نیازهای ما را داشته باشند و زندگی مان مختل نشده باشد همچنان صورت مسئله همان است که بود. همچنان ما باید به نبود اینترنت آزاد برای همه معترض باشیم.

مگر غیر از این است که اینترنت داخلی و قطع سرویس پیامک و... برای نظارت آسان تر است؟ همچنان ما باید به این نقض حریم خصوصی( و حتی تلاش برای آن) معترض باشیم. هر شهروندی باید از اینترنت آزاد و امنیت اطلاعات بهره مند باشد و این ها اسباب بازی نیستند که هر نهادی به خودش بخواهد و بتواند که دسترسی آن ها را سلب و یا مشروط کند.

گویا کامنت دادن حتی در انتشارات هم غیر ممکن شده است(متوجه شدم اینطور نیست و مشکل صرفا برای من بوده است).

نمیدانم این خفقان تا کجا ادامه خواهد داشت. اما خوب میدانم که ما با این تاریکی صلح نخواهیم کرد.