تنهایی

《تنهایی》

در دشتِ ساکتِ اندیشه

گامی زدم،

نسیمی از پرسش گذشت.

درختی دیدم

که هر برگش آینه‌ی شناخت بود،

و خاک زیر پایش

به گرمای حضور خدا می‌سوخت.

آدمیان را دیدم

که میان صداها گم بودند،

و یکی،

در تنهایی خویش،

با خدا دست می‌داد.

آنجا فهمیدم

معاشرت اگر دانا کند،

تنهایی،

انسان را پاک می‌سازد.

#شاهرخ_خیرخواه

#شاهرخ_خيرخواه