اینبار تو مخاطب خاصم هستی!!!

راستش را بخواهی فکر نمی کردم یک روز بنشینم گوشه ی این خانه ی بهت زده و برای نبودنت مرثیه سرایی کنم!

درست تمام آن روزهایی که میخندیدی و می رقصیدی و

مینواختی و میخواندی داغ بودم...داغ از هرم نفسهای الکلی ات...مست از خنده های ارغوانی ات و گمراه باورهای عاشقانه ام!

دقیقا تمام لحظه هایی که برایم لورکا میخواندی ...

گام به گام دستگاه همایون را با صدای ناکوکت برایم گز میکردی...

وقتی برایت نان و نمک عزیز نسین را میخواندم و تو نبات فنجانم را برایم آب میکردی...

روزی که تمام جاده ی مه آلود کندوان را تا سر حد جنون میخنداندی ام...

شبهایی که با تمام لاکهایم رنگین کمان ده رنگ روی ناخنهایم میساختی...

عصرهایی که مریم میکاشتی در پیچ و خم موهایم...

ظهرهایی که پاورچین می آمدی خانه تا تکه نشود رویاهای باکره ام!

تمام این لحظه ها ...همه ی این ساعتها...زیر و بم این تیک تاک دقیقه شمارها،شده بود ارث پدری ام!!!

تمام تو شده بود پشت قباله ی چشمهایم!!!

از خدا پنهان نیست...از تو چه پنهان دلبر جان!!!

خیال نمیکردم یک روز تو نباشی و من صدایت کنم و نگویی جانم!!!

دلبر جااااان؟!!!

آسیه محمودی