در بحبوحه‌ی کلاس

نوشتن این بار گلویم را در وسط کلاس گرفت، خیلی نوشتن گاهی مایه عذاب می‌شود، گاهی مایه افتخار و به ندرت موجب شکسته‌تر شدن قلبت.

صبح روزی که ایرانم باری دیگر فریاد آزادی سرخواهد داد...

و من اینجا می‌نویسم.

ای کاش قلبی برای تپیدن بود، قلبی که مادران و پدرانتان را آرام نگاه میداشت.

حرفی نیست.

به امید فردایی بهتر.

روز دانشجو مبارک??