رضا بلد بود همه را راضی نگه دارد.
پیشِ هر جمعی، همان چیزی میشد که آن جمع میخواست.
بین دوستان، یک جور حرف میزد.
در خانه، جور دیگری بود.
در محل کار، برای جا نماندن از جمع، به چیزهایی میخندید که در دلش قبول نداشت.
همه میگفتند:
«چه آدم اجتماعی و فهمیدهای.»
اما خودش میدانست دارد کمکم از خودِ واقعیاش فاصله میگیرد.
یک شب، بعد از یک مهمانی شلوغ، به خانه برگشت.
گوشی را کنار گذاشت و مدتی به سقف خیره ماند.
یک سؤال در ذهنش چرخید:
«اگر اینهمه آدم دور من هستند، چرا اینقدر خستهام؟»
جواب روشن بود:
چون تمام این مدت، برای پذیرفته شدن، مدام خودش را تغییر داده بود.
او از تنها ماندن میترسید،
و هزینهی این ترس را با آرامش، صداقت و کرامتش میداد.
چند هفته بعد، در جمعی که همه داشتند یک نفر را مسخره میکردند، رضا این بار نخندید.
یکی گفت:
«چرا ساکتی؟»
رضا آرام گفت:
«چون این کار درست نیست.»
جمع برای چند لحظه ساکت شد.
آن شب شاید محبوبتر نشد،
اما برای اولین بار، وقتی به خانه برگشت، احساس کرد هنوز خودش را از دست نداده است.
آنجا فهمید:
بلوغ یعنی اگر لازم شد، کمی تنها بمانی؛
اما خودت را نفروشی.
تأیید دیگران خوب است،
اما نه به قیمت خاموش کردن وجدان.
درس کوتاه:
همه را راضی نکن.
خودت را عوض نکن.
از تنهایی نترس.
وجدانَت را نفروش.
خودت را گم نکن.
#بلوغ #کرامت #استقلال_فکری #تنهایی #رشد_شخصی #اخلاق_فضیلت
اگر این نوع نوشتهها برایت الهامبخش است،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر، نسخههای صوتی و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism
