بچه که بودم ؛ خیلی دوست داشتم. ازین اسباب بازی ها داشتم باشم که خیلی شبیه واقعیت. من نداشتم و خودم با کار دستی درست میکردم و خیلی لذت میداد. وقتی باهاش بازی میکردم. الان این اتوبوس رو دیدم. رفتم به کودکی و یکم بالا و پایین کردم این ماشین رو.
خیلی خوبه و با جزئیات ساختنش. دمشون گرم
مسافرکشی میکردم و مثلا اتاقم سوار میکردم و میبردمشون پذیرایی و اونجا پیاده میکردم. یادش بخیر واقعا. کودکی واقعا لذت بخش. حیف که دیگه نمیشه برگشت. کجایی علیرضا؟
دیدی بالاخره بزرگ شدی؟ بچه بودی و میگفتی کی بزرگ میشم. بزرگ شدی؛ آقا شدی. و من هنوز که هنوزه کنارتم و کمکت میکنم💟
