کاری که خیلی از آدم ها بهش باور ندارن و اون رو تاثیر گذار نمیبینن. اما نوشتن برای من، شبیه مراقبهاس، مراقبت از لحظاتم. بعنوان کسی که در لحظه زندگی نمیکنه و دغدغهی هر زمانی بجز الان رو داره، نوشتن باعث میشه تمرکزم رو برگردونم به لحظه، به حالا، به خودم. به کسی که برای زندگی ساختن در میون این همه ناکامی و چالش نایستاده و دست تو رو هیچوقت ول نمیکنه. بعضی وقتا اون الان تو میخواد باهات حرف بزنه، پس بذار بنویسه.
به هیچ وجه سخت بودن نوشتن رو کتمان نمیکنم، افکار ما حتی برای خودمون هم لمس کردنش سخته چه برسه به تبدیل به کلمات شدن و روی کاغذ اومدن. ولی اون حس سنگینی ای که روزانه با خودمون حمل میکنیم طاقت فرساست، پر از حرفای ناگفته ایم، اتفاق های هضم نشده و در نهایت دلواپسی هایی که منشا ناپیدایی دارن. ما مینویسیم که به درد هامون اهمیت بدیم.
البته همیشه ام نیاز نیست که نوشته هامون غم انگیز باشه، میتونه در راه رسیدن به چیزی باشه، میتونه ثبت کردن اتفاقی باشه که نمیخوای جزییتاشو یادت بره، میتونه To Do لیستت باشه. ارزش دادن به نوشتن و تبدیل به بخشی از روتین شدن، میتونه تمرکز از دست رفته ای که مدت هاست خرج دیگران کردیو برگردونه به خودت.
در نهایت بدون که همه این ها برای خودته، چون تو مهمی ;)
