کنار رودخانه ای پر آب
داخل کلبه چوبی
پهلوی شومینه نشسته ام
پاهایم را دراز کرده ام
پتوی ضخیمی که یادگار مادربزرگم است روی پاهایم افتاده
از پنجره بیرون را نگاه میکنم
همه چیز سفید است
یکدست
تمیز
آن قدر زیبا که باید آرامم کند
اما دستانم می لرزد
لیوان قهوه از دستم رها میشود
روی زمین می افتد
صدایش در کلبه می پیچد
و چیزی در من فرو میریزد
امروز نمیتوانم جایی بروم
هیچ جا
نه بیرون
نه جلو
نه حتی در ذهنم
این کلبه
این منظره
این شومینه
هیچ کدام کار نمی کنند
فردا چه میشود
وقتی یخ ها آب شوند
نکند سیل بیاید
نکند همه چیز را با خودش ببرد
چرا صدای مرغ ها نمی آید
نکند یخ زده باشند
کاپشن را می پوشم
بی فکر
بی برنامه
میروم سمت مرغ ها
نه
خوبند
همه چیز خوب است
یادم می آید
دیشب بخاری نفتی را روشن کرده بودم
اسب ها
اسطبل
چرا آنها را چک نکرده ام
می دوم
آنها هم خوبند
می ایستم
به خودم می آیم
می فهمم یک ساعت است
با یک کاپشن نازک
دارم دور خودم می چرخم
برمی گردم
یادم می آید دان مرغ ها را نداده ام
دوباره میروم
برمی گردم
شومینه خاموش شده
میروم هیزم بیاورم
وقتی برمی گردم
گلویم می سوزد
بدنم درد می کند
فکر میکنم سرما خورده ام
به سختی شومینه را روشن میکنم
شب شده
دیگر خبری از آن منظره سفید نیست
کلبه سرد است
سردتر از بیرون
سردتر از آنچه باید باشد
زیر پتوی ضخیم می روم
حوصله ندارم چیزی درست کنم
حتی برای خودم
بدنم سنگین است
ذهنم شلوغ
می خوابم
اما خوابم نمیبرد
به فردا فکر میکنم
اگر برف ها آب شوند
اگر سیل بیاید.........
اگر
اگر
اگر
و آنجا می فهمم
مشکل نه سرماست
نه رودخانه
نه مرغ ها
نه اسب ها
مشکل ذهنی است
که بلد نیست آرام بماند
حتی وسط بهشت
ذهن مشوش یعنی همین
یعنی جایی که باید امن باشد
به میدان هشدار تبدیل می شود
یعنی ذهن
با فکرهای بی مصرف
خانه را قبل از سیل
ویران می کند
نه به خاطر واقعیت
بلکه به خاطر احتمال
و من
وسط کلبه ای امن
در شبی آرام
دارم از چیزی می ترسم
که هنوز نیامده
و شاید هرگز نیاید
🖋️دکتر رضا قویدل جستجوگر ذهن
