خلأ

هیچ کس از او در محله هراسی نداشت.

پسری ساکت و به ظاهر آرام بود، در میهمانی ها گوشه ای می ایستاد، در کلاس کمتر حرف می زد و همیشه لبخندی کم رنگ رو صورتش داشت.

آدم ها معمولأ سکوت را با آرامش اشتباه می گیرند.

اما درون او چیزی کم بود. نه خشم را مانند دیگران حس می کرد و نه غم را. وقتی هم کلاسی هایش گریه می کردند، فقط نگاهشان می کرد. وقتی کسی می خندید، او هم می خندید، چون می دانست باید بخندد.

زندگی برایش شبیه نمایشی بود که همه متن آن را حفظ بودند، جز خودش.

اتفاق آن شب از روی نفرت نبود؛ از روی کنجکاوی بود.

می خواست بداند پس از عبور از آن خط قرمز چه احساسی خواهد داشت. می خواست ببیند آیا بالاخره چیزی درونش بیدار می شود یا نه.

آن شب، برفِ سفید خیابان ها را پوشانده بود. یخبندانی که مردم را وادار می کرد در خانه بمانند.

همه چیز در چند دقیقه تمام شد.

منتظر ماند، منتظر عذاب وجدان، منتظر وحشت، منتظر لرزش دست هایش...

اما هیچ کدام نیامدند. فقط سکوت بود، سکوتی سنگین تر از همیشه.

برای نخستین بار فهمید چیزی که از آن فرار می کرد، خالی بودن نبود. مسئله این بود که حالا می دانست آن خلأ واقعی است.

صبح روز بعد، مردم درباره قتل شب گذشته حرف می زدند.

چهره های نگران، صدای آژیر ها و خبر های پراکنده در شبکه های اجتماعی.

او میان آن ها ایستاده بود و وانمود می کرد شوکه شده است.

اما پشت آن صورت بی حالت، حقیقتی آرام قدم می زد:

<<بعضی هیولا ها وقتی اولین قدم را بر می دارند، قدرتمند نمی شوند؛ فقط مطمئن می شوند که واقعا هیولا هستند.>>