زیر باد گرم پنکه، در حال نوشیدن چای سیاهی که دیگر آنقدرها هم گرم نیست، گوش به ترانهای از مهستی، چنگ میندازم تا پشه را در هوا بکشم.
پشه اما، نمیر است. از شکاف انگشتانم راهش را پیدا میکند و میرود.
جای نیشش روی بازویم، میسوزد و میخارد و دعوتم میکند به خاراندن.
حالا پوستم هم قرمز شده.
پشه ول کن نیست.
میچرخد دور سرم، بر میگردد سرجایش. طواف میکند انگار.
امروز هرچه کردیم، حرفی برای گفتن پیدا نشد.
هیچ.
چند وقتی بود که فاصله گرفته بودم از سبک معمول نوشتنم.
رو آورده بودم به نوشتههای به اصطلاح شکسته.
بعد هم اینقدر اینجا و آنجا، در حسن و قبحشان و در تمجید و تحسین سیمای تابان نثر معیار،
-که سایهاش تا به ابد جاودان باشد - مطلب خواندم و حرف شنیدم، که به کلی یادم رفت اصلا این بازی، بازی من نبود.
فراموش کردم که اصلا هیچ وقت هنگام نوشتن، معیار و غیرمعیار بودن زبان برایم مطرح نبوده که بخواهم حالا برتری دهم به این و دور برانم دیگری را.
هربار به فراخورِ حرف، یا مخاطب، فکرهایم خود لباس کلمه تن کردهاند و آمدند و نشستند روی صفحه.
کار خاصی هم من نمیکردم.
حالا هم بعد از این همه دعوا و جاروجنجال ، گفته میشود که بله،
هر سبک اقتضائاتی دارد و به کاری میآید مخصوص خود.
و نویسنده اگر نویسندهست، دستش را پُر نگهمیدارد از این ابزارها.
هرجا هرکدام به کار آیدش بیشتر، همان گزیند.
که پیش از این هم برای من چنین بود. و لازم نبود که تخمه دست بگیرم و ببینم ویراستار و نویسنده چطور بر سر هم میزنند.
درس امشب برایم این بود که، شاید اگر بحثی دغدغه آدمی نبود، نباید به پایش وقت تلف کند
خیر نمیرساند که هیچ، گیج میکند تو را بیش از آنچه بودی.
درس شما هم این باشد، که توصیه قبلی مرا خیلی هم جدی نگیرید. که صرفا خواستم چیزی گفته باشم.
حتی مطمئن نیستم به راستی این حرف باور من باشد.
پینوشت:
شبهایی که چیزی برای نوشتن پیدا نمیکنم، روی میآورم به رونویسی.
امشب قصه "ماهی و جفتش" را از رو نوشتم.
از ابراهیم گلستان.
غم انگیز بود و نزدیک بود بغض کنم.
شما هم بخوانید:
http://library.tebyan.net/fa/Viewer/Text/62967/1
