درست جنگیدن را بیاموز
هیچ راه دیگری جز این ندارید. بهترین راه برای درمان زخم تلاش مداوم و روزمره برای مداوای آن است.
من با خواهر بزرگ ترم خیلی خوب کنار می آیم، اما گاهی بر سر مسائل جزئی باهم بحث می کنیم. ما در طول بیست سال زندگی در کنار هم خیلی خوب یاد گرفته ایم که چطور احساساتمان را برای یکدیگر توضیح داده و خودمان را جمع وجور کنیم؛ اما والدین ما از بحث کردن بیزارند و گاهی سعی می کنند مداخله کرده یا اختلافاتمان را رفع و رجوع کنند. من از این رفتارشان خوشم نمی آید. از سکوت اجباری و سرکوب احساسات حل نشده بیزارم، اما این سکوت همان چیزی است که نسل والدینم آن را صلح می نامیدند.
جامعه ما به تضادهای ما به عنوان نوعی نبرد نگاه میکند و خواستار پایان دادن به این تضادها است. پس بهتر از به جای باز کردن دهانمان آن را ببندیم و خلاص نتیجه این به اصلاح راه حل اجتماعی بروز بیماری هوابیونگ در جامعه کره بود
(هواپیونگ نوعی سندروم خشم فرهنگی است که در میان کره ای ها شایع است. این بیماری روانشناختی معمولاً با افسردگس همراه است)
انسان ها با سرکوب احساساتشان متحمل رنج شده و روابط از هم متلاشی می شوند؛ اما اگر جامعه ای بدون تضاد و اختلاف جامعه ای ایدئال است، پس کره شمالی باید ایدئال ترین جامعه دنیا باشد، این طور نیست؟ همان طور که فروید توضیح می دهد، هماهنگی های اجتماعی که به موجب سرکوب احساسات رقم خورده اند، درنهایت منجر به بیماری اعضای جامعه می شوند. مشکل این نیست که جامعه به خاطر بحث و اختلافات عمومی یکپارچگی خود را از دست می دهد، مشکل اصلی ناتوانی در یافتن راه حلی برای اختلافات مردم است. چند وقت پیش یک اتوبوس توریستی به دلیل خواب آلود بودن راننده دچار سانحه رانندگی شد. چهار نفر جان خود را از دست دادند و بسیاری از مردم شروع به شماتت و انتقاد از راننده اتوبوس کردند. حتی برخی او را شیطان نامیدند. اما آیا واقعاً او یک شیطان بود؟ رانندگان اتوبوس حقوقی حدود دو میلیون وون برای متوسط ۱۶ ساعت رانندگی در روز با تقریباً ۳-۴ ساعت زمان استراحت و خواب دارند. اگر غذا و محل اقامتی برای آنها در نظر گرفته نشده باشد، به ناچار در اتوبوس می خوابند. آن راننده نیز روز قبل از تصادف در اتوبوس خوابیده بود. حالا چطور می توانیم شخص راننده را مقصر این ماجرا بدانیم آن هم زمانی که شرایط کاری سختش را بدون خواب کافی تحمل میکند؟ در جامعه ای که هیچ توجهی به امنیت ما نمی شود، نه تنها باید از قربانی شدن بترسیم بلکه حتی باید از مجرم شدن نیز بترسیم. مشکل از عقب ماندگی سیستم اجتماعی ما است که مشکلات اجتماعی مان به مسئولیت های شخصی وابسته هستند. با این حال ما به جای زیر سؤال بردن سیستم همیشه اشخاص را شمانت می کنیم
ما به جای بررسی ماهیت یک مسئله دائماً بحثمان را از دو قطبی سازی های محافظه کارانه به ایده های تصاعدی تغییر می دهیم.
هیچ مشکلی با این منوال حل نمی شود.
اگر خواستار تحول دنیایی که در آن زندگی می کنید و تبدیل آن به دنیایی بهتر هستید، خودتان را از نقد بی قید و شرط اختلافات خلاص کنید و بحث برای رسیدن به راه حل را بیاموزید. ما به انتقاد نیازی نداریم، بلکه به راه حلی واقعی برای مشکلاتمان نیاز داریم؛ توهین راه به جایی نمی برد، به دنبال متقاعد کردن یکدیگر باشید.
مشکل جامعه ما در اختلافاتمان با یکدیگر نیست، بلکه در شکستمان برای مدیریت این اختلافات است.
وابی می شود.
