شعر: آدمی عیار بالایی دارد

ممنون از الهام
که هر از گاهی مَرا می‌خواند.
بر کودکِ درونِ من دستِ نوازشی می‌کشد.
و مرا می‌‌بوید.
برایم کوتلتی لای نان می‌گذارد.
با ریحان و جعفری و شاهی و تعدادی تره.

دست‌پُختش جایِ تامل نمی‌گُذارد.
اما یادآوری می‌کند:
«روحت رو تغذیه کن.
همچون کتاب‌های در قفسه، نَگذار خاک بخورد.
تاریک بماند.
تهویه‌اش کن.
تا هر کلام و نگاهی، در او مانا نشود.
آدمی عیار بالایی دارد.
اما صد حیف که خود نمی‌داند.»