حالا ده سال است که دیگر روز عید رنگ و بویِ پیش از آن را ندارد،ماهیِ تُنگ بی قرار است،سبزه یِ هفت سین به زردی می زند ، هیچ سکه ای برایمان برکت نمی آورد و کسی نیست تا آیینه دار ما باشد.
روز عید سال 94 درست ساعت 5 عصر قلب عاشق و مهربان تو برای همیشه از تپش ایستاد و تو صبور و ساکت پس از تحمل یک دوره ی تلخ و طولانی بیماری پیراهن سفید آخرتت را پوشیدی و پر کشیدی.
بعد از تو دیگر هیچ چیز به روال عادی برنگشت.
پدر نیز بعد از تو دیگر هیچ گاه مثل سابق نشد،کمتر حرف می زد، به ندرت توی جمع حاضر می شد،غالبن غذایش را پیش از همه و به تنهایی صرف می کرد و بیشتر وقتش را در اتاقش می گذراند،همیشه نگاهش به نقطه ای دور در ابدیت خیره بود و ما هیچ گاه به عمق چشم هایش پی نبردیم ؛ و در نهایت شبی تاریک و طولانی تنها کمی پیش از یلدا و با آخرین برف پاییز پدر هم لباس سفید آخرتش را پوشید و رو به جاده ای که تو رفته بودی به راه افتاد و اینگونه شد که تنهایی ما دیگر در قلب و تن و جانمان جا نمی شد و ریخت توی زندگی هامان .
کاش می شد به کودکی برگشت ،به روزهایی که هنوز مرگ در خانه ی ما رخنه نکرده بود، فرشته ای در خانه داشتیم که عطر غذایش کوچه را بر می داشت و ما را از نان و عشق سیراب می کرد،به واسطه ی تلاش شبانه روزی و دست گشاده ی پدر و خوش رویی و مهمان نوازیِ مادر خانه مان همیشه پر از میهمان بود و شبانگاه بر بالش آسودگی به خواب می رفتیم و از قیل و قال و زیر و بم جهان آگاه نبودیم.
مادرم با آن اندام تکیده و لبخندی که تا دم مرگ بر لبش می درخشید تصویر مهر مجسم بود و
پدرم با آن عینک ذره بینی و عصا و اعتقادات خاص و تجربه بیش از پنجاه سال ایران گردی آموزگار وفاداری و ادب و احترام بود و با آنکه چونان گذشته جیب هایش از حجم پول متورم نبودند سخت وفادار سخاوت و مهمان نوازی اش مانده بود؛
بهشت خانه ی ما بود و لاغیر و بعد از کوچ مادر و پدر حجمی بزرگی از زندگی مان خالی شد ،آنگونه که بقول فاضل نظری:
« انگار که یک کوه سفر کرده از این دشت
آنقدر که خالی شده بعد از تو جهانم »
امسال دهمین عید بدون مادر و هفتمین نوروز بدون پدر خواهد بود و من زخم یادهای قشنگِ دور را همیشه با خود مرور خواهم کرد ،تا لحظه ی واپسین.
پدر جان ،مادر جان مراقب حال ما باشید.
26اسفند1403
پدر جان ،مادر جان مراقب حال ما باشید
