مدتی هست که زندگی خیلیهامون از مسیر طبیعی خودش فاصله گرفته.
کسبوکارها، ارتباطات، سبک زندگیمون... انگار همهچیز یه جور دیگه شده.
گاهی متوجه تغییرات هستیم، و گاهی نه و درست در همین "گاهی نه"ها، انتظار داریم همهچیز مثل قبل پیش بره. وقتی اینطور نمیشه، شروع میکنیم به گلایه از خودمون:
چرا صبحها مثل قبل بیدار نمیشم؟
چرا برنامههام جلو نمیره؟
چرا تمرکزم کم شده یا چیزها رو یادم میره؟
و کلی «چرا»ی دیگه که توی ذهنمون دور میزنه...
واقعیت سادهست، وقتی اتفاقی پیش میاد و باعث استرس یا نگرانی میشه، مغز ما برای محافظت از ما وارد حالت بقا (Survival Mode) میشه، یعنی به جای اینکه صرفاً به رشد و عملکرد عادی توجه کنه، تمام تمرکزش رو میذاره روی مراقبت و حفظ ایمنی.
در این حالت طبیعیه اگه انرژی ذهنی و فیزیکیمون کمتر بشه، اگه حافظهی کوتاهمدت یا تمرکز دچار نوسان بشه و حتی انگیزههامون مثل قبل عمل نکنن.
مراقب باشیم اینطور وقتها از خودمون شاکی نشیم؛
بلکه مهربونتر باشیم چون مغزمون داره وظیفهاش رو انجام میده: مراقبت از ما.
گاهی فقط باید کمی فضا بدهیم تا دوباره حس طبیعی بودن و تعادل، راه خودش را پیدا کند
یادت باشه، در این مسیر تنها نیستی. با خودت مهربان باش، همانطور که با عزیزترین فرد زندگیت مهربان خواهی بود.
