خودکار سیاه رو برمیدارم؛
نوک خودکار رو روی کاغذ سفیدی که روی میز آمادهی نوشتن هست میگذارم…
مدتی به صفحهی سفید روبروم نگاه میکنم…
قصد نوشتن دارم؛اما… ظاهرا کلمات نمیخوان یاری کنن.
انگار هیچ کلمهای حاضر نیست کنار کلمهای دیگه بنشینه.
کلمات از شدت غم حوصلهی همدیگه رو هم ندارن.
نوک خودکار رو از روی کاغذ جدا میکنم و کنار میگذارم.
نه چیزی برای نوشتن ندارم…
هرچند ، حالا خودکار یه لکهی سیاه به یادگار گذاشته .
لکهای که کاغذ سفید رو عزادار کلمات کرد.
#پروین_داننده
۲۳ بهمن ۱۴۰۴
