دوباره اینجا، میان واژه‌ها و شما

نمی‌دانید چقدر دلم برای اینجا تنگ شده بود…

برای نوشتن، برای خوانده شدن، برای همان لحظه‌ای که یکی از شما چیزی می‌نویسد و حس می‌کنی هنوز آدم‌ها از دلِ واژه‌ها می‌توانند هم‌دیگر را پیدا کنند.

مدتی نبودیم — نه اینکه نخواهیم بنویسم، اما گاهی زندگی آدم را از مسیرش می‌کَند و باید از نو خودش را پیدا کند.

واقعیت این است که روزهای سختی را گذراندیم. روزهایی که هنوز هم سایه‌شان تمام نشده و در میانه‌ی ابهامی بزرگ از آینده ایستاده‌ایم…

حالا که دوباره ویرگول برگشته و این صفحه‌ی آشنا جلوی چشمم باز شده، انگار تکه‌ای از خودم را پس گرفته‌ام.

دلم می‌لرزید موقع زدنِ دکمه‌ی «انتشار». عین دیدنِ دوستی قدیمی بعد از مدت‌هاست… فقط لبخند می‌زنی و نمی‌دانی از کجا شروع کنی.

خوشحالم که دوباره اینجام. خوشحالم اگر شما هم هنوز اینجا هستید و این نبضِ مشترک هنوز می‌زند.