یعنی هیچکی نیست به حرفام گوش کنه ؟

تقریبا برای هممون پیش اومده که کسی بخواد باهامون درد و دل کنه , در واقع از شدت رنج هاش که میتونه کاملا از رنج های ما متفاوت باشه به ما پناه آورده و خواسته چند کلمه حرف بزنه و شاید اعتراض کنه از زندگی یا گریه کنه ولی ما با نصیحت کردن و مقایسه و گوش ندادن , طرفو کلا پشیمون کردیم 😟
بزارید بیشتر توضیح بدم :

مثلا شما تصور کنید دوست من که از خودم چند سالی کوچک تره بیاد و بخواد راجب نمره پایین ریاضیش درد و دل کنه , مثلا بگه وای من با اینکه خیلی خوندم شدم 19 و خیلی ناراحتم و گریه کنه , بعد من اینجا احتمالا واکنشم چیه ؟
احتمالا میخندم و بهش و میگم «آخه برای نمره 19 آدم گریه میکنه مرد مومن» بعد وایمیسم با بقیه آدما مقایسش میکنم که مثلا «فلانی رو ببین شده ده بعد تو داری برای 19 گریه میکنی» و بعد هار هار میخندم و به جای گوش دادن به حرفاش و همدلی کردن باهاش شروع میکنم به خیال خودم با این حرفا تسکین دادنش , در واقع من از عمق دلم میخوام اون دوستم الان خوشحال باشه و به خاطر نمرش ناراحت نباشه اما یاد نگرفتم چطور باید با دوستم همدلی کنم که هم حالش بهتر بشه و هم دچار این حالت نشه که «چه اشتباهی کردم نشستم با این درد و دل کنم».

📢حالا باید چکار کنیم ؟؟

فکر میکنم تا الان متوجه شدید دارم راجب چی صحبت میکنم !! و احتمالا یه خاطره مشابه توی ذهنتون اومده که کسی داشته باهاتون درد و دل میکرده یا خودتون داشتید اینکارو میکردید , بخوام خلاصه بگم :

«ما آدما درد و دل کردن بلد نیستیم!! »

یعنی طرف مقابل تا میشینه کنارمون چند تا حرف و اعتراض به زندگی کنه حالا راجب هر چیزی , سریع فاز نصیحت و فروید بودن بر میداریم و در جایگاه ریش سفید یا مشاور طرف قرار میگیریم و فقط شروع میکنیم به راهکار دادن و مقایسه طرف با بقیه و حتی گفتن از بدبختیای خودمون که طرف فکر کنه در مقابل ما خیلی خوشبخته و آخرش ابرو هم بالا میندازیم که ببین من چقدر خوبم و دیگه به جای تراپیست فقط بیا پیش خودم «داداش😂»
خلاصه یکی از مهم ترین اصول زندگی اینه که اول بلد باشم چطور حرفای طرف مقابل رو بشنویم و به محض شنیدن درداش شروع نکینیم به نصیحت .

«به خدا اگه طرف مقابل نیاز به راهکار و توصیه داشت خیلی آدمای متخصص تری از ما وجود دارن که میتونست بهشون مراجعه کنه, پس طرف نیاز به شنیده شدن داره نه راهکار🤨 »

این نکته ای که بالا گفتم خیلی مهمه سوال اینه که خب ما در برابر آدمی که اومده باهامون درد و دل کنه چکار کنیم ؟ خب جواب اینه : «حرفاشو بشنوید»
مهم ترین لطف در حق همچین آدمی اینه که بشنویمش و فقط تاییدش کنیم , (طبق ویدیو بالا ) ما آدما دردای همو نمیتونیم درک کنیم اگه یه نفر یه مشکلی داره که بابتش داره رنج میکشه ممکنه از نظر ما مشکلش مسخره و حتی خنده دار بیاد ولی باعث حال بد اون شده و قطعا مهمه ولی ما نمتونیم درد اونو درک کنیم , چرا ؟ جوابش سادش چون ما اون نیستیم , در واقع دردای آدما تا وقتی تجربه نشن درک نمیشن , ما فقط میتوینم با آدمی که داره رنج میکشه همدلی کنیم و درک کنیم که اون آدم حالش بده پس حتما یه درد مهمی برای خودش داره حالا حتی اگر دردش از نظر من بی معنی باشه .

حالا راهکار ها (به نظر شخصیه من, ممکنه نظر شما چیز دیگری باشه 😉):

1. بشنویم و قضاوت نکنیم :

اولین قدم (شنیدن بدون قضاوته ) , خوبه که ما شنیدن درست رو یاد بگیریم و بزاریم طرف مقابل خودشو خالی کنه , حرفاشو بزنه , گریشو بکنه و بعد ما که قبلش داشتیم با جملات کوچیک مثل «میفهمم» , «واقعا سخته» و... تاییدش میکردیم ,حالا وارد عمل بشیم و از طرف بپرسیم که اگه مایل بود راهنماییش کنیم و راجب مشکلش ریزتر صحبت کنیم
(نه همون اول سریع بریم سراغ نصیحت بلکه اگه خودش خواست اینکارو کنیم 🤨)

2.احساسشو تایید کن نه اینکه کوچیک جلوش بدی :

خواهشا خیلی سریع از گفتن جملات «ولش کن این که چیز مهمی نیست » , «هه انقدر بدتر از اینم هست » , «اسکلی ؟ واسه این ناراحتی این که چیزی نیست » و از این قبیل کناره گیری کنید و خیلی زود دور بشید , بالاتر هم علتشو توضیح دادم و ویدیوی بالا هم دربارش میگه (ویدیو بی جهت هم نبود یادبودی برای همایون ارشادی عزیز 🖤)

3. هی حرفاشو با خودت و بقیه مقایسه نکن :

«اینو تو میگی نمیدونی طرف چه بلایی سرش اومد », «بابا این که چیزی نیست من چند روز پیش ... » این رفتار غلطیه چرا که باعث میشه طرف مقابل احساس کوچیکی کنه و فکر کنه حرفاش مسخرس , البته مثال زدن از بقیه و خودمون طوری که مقایسه ای نباشه مشکلی نداره اما کلا هدف اینکه درد طرفو کوچیک جلوه بدیم غلطه.

4.حالا قضاوت چیه ؟

«تقصیر خودته » , «اگه من بودم این کارو نمیکردم » , ما نیومدیم طرفو محاکمه کنیم و اشتباهاتشو بکوبیم تو سرش ما باید با طرف همدلی کنیم , پس قضاوت ممنوع ⛔

5. زیاد فضولی نکینم
این رفتارم اشتباهه که طرف داره راجب یه موضوعی میگه ویسری مسائلو راجبش دوست نداره باز کنه , بعد ما هی اصرار میکنیم «نه ترو خدا بگو » , احترام به حریم شخصی آدما خیلی مهمه نباید اذیتشون کرد و کنه شد که فلان چیزو تروخدا بگو .

6. به قول چخوف «زیاد فلسفه بافی نکنیم»

یکی دیگه از نکات برای زمانیه که طرف نصیحت میخواد , دیگه اونجا نباید ما فاز کارل یونگ برداریم و شروع کنیم به حرفای قلمبه سلمبه که طرف فکر کنه داره کتابای فلسفی میخونه , یکم آروم باشیم و مفهوم تر نصیحت کنیم .

دوستان ممنونم ازتون که تا اینجا خوندید , در کل خیلی وقتا آدما نیاز دارن شنیده بشن و خیالشون راحت باشه که یکی هست به حرفاشون بدون قضاوت گوش کنه , گاهی تنها گفتن حرفای «تنها نیستی ,من کنارتم » , «هر وقت باز خواستی بگو حرف بزنیم» و ... میتونه خیلی قشنگ و حال خوب کن باشه تا فلسفه بافی و نصیحت های عجیب غریب . البته من درک میکنم که ما گاهی خیلی خیلی میخوایم به یکی کمک کنیم و برای همین یهو شروع میکنیم به راهکار دادن و مقایسه کردنش تا حالش خوب بشه و مشکلش حل بشه اما بهتره یکم آرام تر اینکارو انجام بدیم تا طرفمون دلش نشکنه و پشیمون نشه از درد و دل کردن.
و نکته آخر آخر : ترو خدا از درد و دلای آدما بعدا بر علیهشون استفاده نکنید , وای که اینکار چقدر ترسناک و غیر اخلاقیه

پ.ن1: دوستای عزیز ویرگولی , امیدوارم حالتون خوب و لبتون خندون باشه😁🌹
پ.ن2: از چند وقت اخیر تا حالا درسای جالبی از زندگی گرفتم و دوست دارم بعضیاشونو اینجا منتشر کنم شما هم اگر دوست داشتید بخونید و با لایک و کامنتاتون , متن رو مزین کنید (چه یهو ادبی شد 😂)
پ.ن3: بازگشت شکوهمندانه گوگول رو به ویرگول خیلی تبریک میگم واقعا جاش خالی بود (دست و جیغ و هورا ) ❤️💐💐👏👏👏👏
پ.ن4 : خیلی دوستون دارم , خدانگهدار 🌹🌿