آنچه واقعاً اهمیت دارد:
۱/ به همه احترام بگذار، صرفنظر از نقششان
← سرایدار همانقدر شایستهٔ احترام است که مدیرعامل.
۲/ بیشتر گوش بده تا حرف بزنی
← رهبران واقعی میشنوند که دیگران چه نیاز دارند بگویند.
۳/ اعتبار را همانجا که سزاوارش است بده
← موفقیتهای تیمت را در کانون توجه بگذار.
۴/ اشتباهاتت را علناً بپذیر
← مسئولیتپذیری سریعتر از بیعیبونقص بودن اعتماد میسازد.
۵/ وقتی حضوری ندارند از آدمهایت دفاع کن
← وفاداری دوطرفه است.
در پایانِ مسیر حرفهایات، کسی نخواهد پرسید:
«سمت شغلیات چه بود؟»
آنچه در یادها میماند این است:
«چه جور آدمی بودی؟»
میراث تو در اتاقهای هیئتمدیره ساخته نمیشود.
در هر تعامل شکل میگیرد.
در هر لحظهٔ مهربانی.
در هر کنشِ درستکاری.
با مردم خوب رفتار کن.
این نیرومندترین ابزار رهبری توست.
بازنشرش کن تا رهبری را در شبکهات الهام ببخشی. ممنون!
برای مطالب بیشتر دربارهٔ رهبری فراگیر، اریک پارتیکر را دنبال کن.
اگر با گفتههای اریک موافقید، این مقالهها را هم بهکار شما میآید:
