«جنگِ خاموشِ من و زندگی»

حدود یک سال و نیم پیش، بی‌سر و صدا وارد ویرگول شدم؛ فقط برای نفس کشیدن میان واژه‌ها. می‌

خواستم جایی داشته باشم که بتوانم از شلوغیِ ذهنم

فاصله بگیرم، با کلمات قدم بزنم و کمی سبک‌تر شوم.

اما زندگی همیشه مهربان نیست، پنج سال است که با بیماری دست‌وپنجه نرم می‌کنم؛ جنگی آرام، فرساینده و گاهی بی‌رحم. جایی رسید که دیگر توان ادامه‌دادن و مقاومت‌کردن را ندارم، انسان ضعیف همیشه ضعیف می‌ماند، حتی اگر عالم و آدم دست به یکی کنند تا او را نجات دهند.

اما من، امید، قوی بودن و آزادی را هدیه می‌دهم به کسی که در رویای فردا بهتر است، کسی که فرصت و غنیمت‌های زیادی برای زندگی خودش دارد‌.

با این حال چیزی که در دلم می‌ماند قدردانی است؛ از هر کسی که زمانی برای خواندن نوشته‌هایم گذاشت، برای واژه‌هایم ارزش قائل شد و مرا در سکوت همراهی کرد. شما به من یاد دادید که حتی در سخت‌ترین روزها هم می‌شود چیزی خلق کرد، چیزی گفت، چیزی باقی گذاشت و انسانیت را لمس کرد.

@MokhtarSepehriFarid

@emadakhtarzadeh

@madam_sin

@m_96259780

@m_16378881

@Mahya

@m_21198333

@Gray

@Tahamtang

@m_20912021

@Mim.Qorbani

@Amookia

و تمامی عزیزانی که کنارم بودند...

شاید راه من اینجا تمام شود، اما ردّ کلمات هنوز در من زنده است؛

ممنون از همه‌تان🍃

زئوس‌.