اضطراب اجتماعی در میان دانشآموزان یکی از رایجترین چالشهای روانی دوران نوجوانی است که میتواند در ابعاد تحصیلی، اجتماعی و روانی تاثیرات منفی عمیقی داشته باشد. علائمی مانند اجتناب از موقعیتهای اجتماعی، نشانههای جسمانی اضطراب، خودانتقادی شدید و اضطراب پیشبینی شده از مهمترین نشانههای این اختلال در فضای مدرسه هستند. عوامل متعددی از جمله ژنتیک، تجارب منفی گذشته، سبکهای نادرست فرزندپروری و فشارهای فرهنگی میتوانند زمینهساز بروز اضطراب اجتماعی در نوجوانان شوند.
در پاسخ به این نیاز، درمانهای کوتاهمدت مشاورهای نظیر درمان شناختی-رفتاری (CBT)، درمان مبتنی بر راهحل (SFBT)، مداخلات ذهنآگاهی و مواجهه گروهی در مدارس، به عنوان گزینههای موثر و عملی مورد توجه قرار گرفتهاند. این روشها با تمرکز بر کاهش سریع علائم، آموزش مهارتهای مقابلهای، شناسایی منابع درونی قدرت و فراهم سازی موقعیتهای تمرینی در محیطی ایمن، امکان بهبود نسبی در زمان کوتاه را فراهم میکنند. رویکردهای مذکور از تکنیکهایی مانند بازسازی شناختی، پرسش معجزه، تمرین تنفس و کارگاههای گروهی استفاده میکنند تا دانشآموز به تدریج بر اضطراب خود غلبه کند.
با این حال، اجرای موفق این مداخلات نیازمند ارزیابی دقیق اولیه، همراهی والدین، حمایت معلمان و تداوم پیگیری درمانی است. چالشهایی چون محدودیت زمانی جلسات، فشارهای درسی، مقاومت خانوادهها و نیاز به پیگیری بلندمدت، از جمله موانعی هستند که باید به آنها توجه شود. در نهایت، مشاورههای کوتاهمدت اگر با همکاری موثر میان دانشآموز، خانواده و مدرسه همراه باشند، میتوانند راهحلی کاربردی برای مدیریت اضطراب اجتماعی و تقویت سلامت روان دانشآموزان فراهم کنند.
