دو جا درد می کند یکی را می خواهم و یکی را نمی دانم

زمانی چند سالی عادت داشتم هر زمان به مغازه می آمدم پدرم را در آغوش می کشیدم کم کم هر دو عادت و لذت داشتیم و به شوخی گاهی می گفتم : بغل خونم پایین آمده یک بغل بده

یکسال آخر حیات پدر می خواست کمی بغل را کم کنم چون می دانست رفتنی است و به جدی می گفت : روزی من نخواهم بود و بغل خونت کم می شود عادت نکن و باز هم بغلش می کردم

الان بغل خونم خیلی پایین آمده

خیلی ها هستند و محبت دارند و بغلم می کنند اما انگار مثل ویتامین می ماند هر کسی جنس خودش را دارد

معتاد جماعت زمانی که ترک می کند مدتها درد می کشد

بدن سه روزه پاک می شود ولی ذهن گاهی سالها درد می کشد

هر روز از خدا برای پدر و مادرم درخواست بهترین جایگاه در ملکوت را دارم

می دانم و یقین و باور دارم با هر دعایی هم پدر و مادر نورانی تر می شوند هم درجاتشان متعالی تر

این تعالی پایانی ندارد

اما درد من هم انتهایی ندارد

قدرشان را آنطور که باید ندانستم

اما هر لحظه احساس می کنم که همراه من هستند

می دانم هر روز می خواهند بغلم کنند و می دانم که روحم را درآ؛وش می گیرند

چون گاهی حسی دست می دهد که می دانی یکی ناگهان به یادت افتاده و تو هم در همان لحظه به یاد او هستی

اما گاهی دردی هست که نمی توانی جبران کنی

برادر کوچکم هر روز از نردبانی بالا می رفت ، در حال تعمیر ساختمان بودیم من 16 سالم بود و او شش ساله

روزی آمد و گفت : هوشنگ اجازه ی دهی بروم بالا ؟

مانده بودم که چه می گوید

گفتم : برو

رفت و دیگر نیامد

هنوز نبودش درد دارد

دردی که به هر کس بگویی درکش نمی کند