آدم بد بین همه چی رو دائمی و فراگیر و شخصی میدونه اما شخص خوشبین کاملا برعکس فکر میکنه.
با ی مثال خیلی بهتر میشه این موضوع رو شرح داد:
فرض کنید که تازه با یه خانم ( اگر خانوم هستید با یک آقا ) آشنا شدی و در همون صحبت اولیه مسخره ات میکنه و ردت میکنه.
آدم خوشبین: آدم های زیادی هستند که از من خوششون میاد.
آدم بدبین: من هیچ وقت نمیتونم نظر کسی رو جلب کنم. (امور دائمی)
آدم خوشبین: این فقط یک مورد خاص بوده، معنیش این نیست که من جذاب نیستم.
آدم بدبین: من آدم جالبی نیستم (فراگیر)
آدم خوشبین: شاید اون شخص توی شرایط خوبی نبوده
آدم بدبین: من زشتم معلومه که باید منو مسخره کنن (شخصی دونستن مساله)
دوتا نکته مهم هم بگم و تموم
یک: بین خوش بینی و بد بینی یه تعادلی باید باشه وگرنه موجب میشه که توهم پیدا کنیم.
دو: چه خوبه که واقع بینی رو با خوشبینی همراه کنیم.
یکسری پست های دیگه هم دارم، اگه دوست دارید یه نگاهی بندازید:
