در طول نوشتن رمان دومم، Her Open Palms، خیلی خیلی ادیت کردم با روش های مختلف. یه بار گوشش دادم و یادداشت برداری کردم برای ادیت. یه بار پرینتش کردم و دوباره خوندم و ادیت. یه بار برنامه های نویسندگی نظرشونو گفتن و ادیت و آخرین بار به دوستام دادن خوندن و ادیت.
میشه گفت طولانیتر از رمان اولم، A Cage with an Open Door هستش. رمان اولم رفت توی صف مجوز گرفتن و تا آخر این هفته هم ادیت های ریز رمان دومم رو میکنم و میفرستم انتشارات متخصصان.
میخوام رمانم تمام پتانسیلشو نشون بده. هم انگلیسی باشه و هم فارسی. هم فیزیکی و هم دیجیتال.
ادیت رمان مثل پیچ و مهره کردن اعضای یه ساختمونه اول، بعدش که به آخراش میرسی ساختمون رو تزئین میکنی. دوست داری رنگش چی باشه، طرحش چی باشه. جمله چجوری بیان شه. تنوع چقدر داشته باشه.
9 اردیبهشت، 29 سالم شد. خیلیا توی این سن به فکر ازدواجن یا ازدواج کردن ولی بهش فکر که میکنم، تا حالا حسرتی نداشتم. اهدافم اونقدر بزرگن که حس رضایت از زندگیم دارم و دقیقا همین زندگی باعث جذب و انتخاب آدم مناسب میشه.
نبود اینترنت بین الملل انعظاف پذیرم کرده. آپارات فعالم و تا حالا توی یوتیوب به صورت جدی فعال نبودم.
