سراغت را نمی گیرد کسی
گویی تو از ما نیستی
در ازدحام تنهایی ادمها
بدان که تنها نیستی
گم گشته ای تو در خودت
جوری که پیدا نیستی
هرگز نمی فهمی مرا
وقتی که شیدا نیستی
مرا نصیحت بر چشم پوشی می کنی ؟
من دست کشیدم گرچه جان کندن بود
تشنه بودیم و لبمان تر نگشت هرگز به آب
ما ندویدیم در فریب این سراب
گرچه هر بار به خود زخم زدیم
خم نشد بهر کسی این سرو ناز
جوشیدیم و در خود سوختیم
خرمن هیچ کس را نیفروختیم
حتی دودی از ما بر نخواست
ردی هم از ما نماند بر دست باد
مرد فریاد های خموش
گریه های زیر باران
سوگ یاران
مرد رنج های بی پایان
یکی از دوستان نام دراوا ایزاردویی را به من داد
بعد ها دوستی عزیز نام روح زیبا را به من داد .
در پس نام و ها لقب ها ...
این منم که می نویسد .
