رفاه کارکنان به سبک فروشگاه اتکا

یکی از مدل‌های موفق حمایت معیشتی کارکنان که سال‌هاست در فروشگاه‌های اتکا برای کارکنان وزارت دفاع اجرا می‌شود، می‌تواند الگویی قابل توسعه برای شرکت‌های بزرگ و متوسط کشور باشد.

در این مدل، بخشی از بهای تمام‌شده کالاها (حدود ۴۰٪) از محل یارانه سازمانی (به وسیله خرید عمده یا تولید انحصاری) تامین می شود و مابقی هزینه، به‌صورت اقساطی از حقوق کارکنان کسر می‌گردد.

نتیجه این مدل:
افزایش قدرت خرید کارکنان + کاهش فشار نقدینگی خانوار + ایجاد حس حمایت واقعی از نیروی انسانی بوده است.

البته وزارت دفاع با ایجاد این فروشگاه سازمانی، ضمن ایجاد فرصت درآمدی قابل توجه از محل پاسخ به نیازهای متنوع خانواده کارکنان نیروهای مسلح (حدود 6 میلیون نفر) توانسته بهای تمام شده مواد غذایی پرمصرف را نیز برای لایه بزرگی از جامعه کاهش داده و در کنترل سیاست های خود درآورد.

با مطالعه چنین الگوهای موفقی، «دیجی‌رفاهی» نیز در تلاش برای ایجاد زیرساخت مشابهی برای شرکت‌های طرف قرارداد خود برآمده؛ به‌گونه‌ای که شرکت‌ها می‌توانند بسته‌های ارزاق یا کالاهای مصرفی را با چنین فرمولی تهیه کنند:
۱۰٪ زیر قیمت مصرف‌کننده + پرداخت۳۰٪ مبلغ توسط شرکت + مابقی (حدود 50% الی 60%) پرداخت بصورت کسر از حقوق کارکنان توسط واحد مالی

بعنوان مثال برای تهیه و توزیع یک بسته ارزاق به ارزش 5 میلیون تومان، شرکت می تواند با همکاری دیجی رفاهی، صرفا با 1.5 میلیون تومان بودجه سرانه برای کارکنان، چنین تجربه ای را برای کل پرسنل خود فراهم نمایید.

نکته مهم اینجاست که در شرایط فعلی اقتصاد و فضای ریاضت مالی بسیاری از شرکت ها، که مدیران با محدودیت منابع نقدی و فشار هزینه‌ها مواجه هستند، اجرای چنین مدل‌هایی می‌تواند یکی از کم‌هزینه‌ترین و درعین‌حال موثرترین روش‌های حمایت_معیشتی از کارکنان باشد. چون:

1- به دلیل خرید گروهی، بهای تمام شده اقلام را برای کارکنان کاهش می یابد.

2- بودجه ی محدود شرکت (معادل 30% از قیمت سبد ارزاق)، اثربخشی بسیار بالاتری را در رضایت کارکنان رقم خواهد زد.

3- با توجه به تورم ماهانه در قیمت مواد غذایی، به نوعی کارکنان درتامین مایحتاج خود از تورم جلو خواهند افتاد.

به نظرم در شرایط فعلی اقتصاد ایران، طراحی «مزایای رفاهی هوشمند» شاید حتی از افزایش حقوق اسمی هم اثربخش‌تر باشد؛ چون مستقیماً کیفیت زندگی کارکنان را هدف می‌گیرد.
سازمان‌هایی که زودتر به سمت چنین مدل‌هایی حرکت کنند، در حفظ و انگیزش سرمایه انسانی مزیت جدی خواهند داشت.