آری این روزها تو را از دور میبینم
از فرسنگ ها فاصله بر روی گونه و لب هایت بوسه میکارم
من تو را از دور ها در آغوش میکشانم
این روزها در چشمانت نمیتوانم نگاهی بکنم و بگویم چقد عشق تو مرا ویران کرده است!
دل تنگ تو هستم
دل تنگ روزهای باهم بودنمان
دل تنگ زمزمه های نیمه شبمان
دلتنگ عطر موهای تازه شسته ات!
دلتنگ روزهایی که دل تنگ من بودی!
دل تنگ روزهایی که نگرانی در چشم هایت موج میزد!
دل تنگ روزهایی که دست هایم عطر دست هایت را میداد!
این روزها تو را خنده بر لب با دیگری میبینم
تو را زیباتر از هر موقع میبینم
این روزها نمیدانم چه میکنم و چه میکنی
من این روزها از کنار تو میگذرم
از کنار هم میگذریم
همانند دو غریبه
دو غریبه ای که تمام هم بوده اند!
تمام چیز ها را میدانند
دو غریبه ای که روزی بدون هم،نمیتوانستند
دو غریبه ای که از هم عکس ها و خاطره های دارند!
این روزها من به مکان های میروم که شبی و روزی تو را آنجا در کنار خود داشته ام!
یادت هست ایا؟
اولین بار را میگویم؟
همان اتاق ته سالن را؟
همان اتاق تاریک را؟
بوسه نهادی بر گونه ام؟
به یاد می آوری ظهر های بعد از ناهار را؟
من همه را به یاد دارم،و کاش این چنین نبود!
پیام هایمان را چه؟
چند روز گذشته است ؟
دیگر نمیتوانم
آری من بعد از تو نمرده ام،ولی زنده هم نمانده ام!
آری صبح ها لبخند مصنوعی ام را بر چهره ام میگذارم تا درد من نمایان نشود!
آری من این روزها سخت به تو می اندیشم!
سخت به این که من و تو میتوانستیم همان «ما»بمانیم
من مقصر تمام اتفاقات بودم!
و کاش تو مرا این چنین رها نمیکردی!
تویی که میگفتم از تاریکی و تنهایی دنیایم میترسم!..
من اشتباه کردم،ولی کاش...
