تکرار بیوقفه لذتهای آنی، آدمی را به خفقانی ابدی میکشاند و تا ژرفترین لایههای رذالت انسانی فرو میبرد. توهم رهایی با لذتهای آنی، باتلاقی نامرئی است که آدمی را ذرهذره میبلعد و او را به هیولایی خونخوار، از جنس لجن و پلیدی بدل میکند؛ هیولایی که تنهایی از عواطف و آلوده کردن روح انسانهای پاک تغذیه میکند و بیآنکه بداند، خود را روزبهروز به نابودی نزدیک میسازد؛ نابودیای که چیزی جز تنهایی مطلق نیست.
-لونا، دختری از جنس ماه
