به ماند به یادگار

صدای تلویزیون تمام خانه را پر کرده بود. دختر گوش کرد: «دیشب اسرائیل به ایران حمله کرد.» از پشت میزش بلند شد و در را محکم بست، سرش را توی دستانش گرفت. همه چیز خراب شده بود، تمام برنامه هایش برای تابستان خراب شده بودند. چند روز پیش تنها دغدغه اش نمره کارنامه و رفتن به مدرسه جدید بود، اما حالا تمام فکر و ذکرش خلاصه می شد در زنده ماندن، دیگر مغزش کار نمی کرد. ترس از دست دادن عزیزان و جانِ خودش، باعث رشد جوانه ترس در مغزش شده بود. اما وقتی می دید اینقدر آدم های دور و اطرافش از مرگ می ترسند. تصمیم گرفت کار همیشگی اش را انجام دهد، بی خیالی، کاری که باعث می شد دنیا برایش لذت بخش تر و به دور از ترس و استرس باشد. برای همین از جایش بلند شد، لیست کارهای تابستانش را برداشت و شروع به انجام دادنشان کرد. در ذهنش یک جمله چشمک می زد: «اگه قرار باشه بمیرم پس باید وقتی کار مورد علاقه ام را انجام می دهم بمیرم. مرگ و میر، دست خدا است.»

این جمله باعث شد بفهمد چقدر فرصت دارد، چقدر کار برای انجام دادن است و چقدر زندگی می تواند آسان تر باشد. صدای موشک هایی که باعث می شد بقیه بترسند، یاکنجکاو شوند کجا را زده اند، برای دختر فقط یک صدا بودند، صدایی که ممکن بود از بیرون بشنوند. دختر بابت اینکه کشورش جواب حمله ها را می داد خوشحال بود. اما تلاش را می کرد کمترین واکنش را داشته باشد تا بتواند در آرامش کارهایش را انجام دهد.

یک شب به آسمان که نگاه می کرد. پدافندی را دید رَدش یک قلب را در آسمان درست کرده است. دلش می خواست از قلب نورانی عکس بگیرد،اما این کار را نکرد. به جایش انگشت اشاره اش را به سوی آسمان گرفت و توی هوا نوشت:* بماند به یادگار*

ناگهان صدای بسیار بلندی همه مردم را از خواب بیدار کرد. خانه دختر به تپه ای از خاک تبدیل شده بود. امدادگرها گوشی مادر را در زیر آوار پیدا کردند. ناگهان صفحه گوشی روشن شد و تصویر خبرنگاری روی صفحه افتاد، خبرنگار گفت: «ایران، پیروز شد»

به ماند به یادگار از ١٢ روز جنگ

پایان

نجوا