من ترسو

به نام خدا

من عزیز سلام

در هر لحظه ای که تصمیم به انجام دادن کاری میگیری، گویی تمام کائنات دست به دست هم می‌دهند تا از انجام شدن آن کار توسط تو جلوگیری کنند.

همانند من ، منی که هرگاه تصمیم گرفتم تا برای انجام دادن کاری اقدامی کنم و یا در موضوع و مسئله خاصی پیشرفت کنم این عمل محقق نشد ‌.البته این گونه هم نبوده که سراسر زندگی من آبستن حوادث عجیب و غیرمترقبه بوده باشد ، من تا جایی که بخاطر دارم و تا جایی که ذهنم اجازه قضاوت صحیح را به من میدهد در خانواده ای آرام و محیطی امن رشد و نمو کرده ام ، هیچ گاه درگیر بحران های عجیب خانوادگی ، بیماری های سخت و شرایط نامطلوب اجتماعی نبوده ایم ، در این لحظه قصد فریب کاری و آرمانی جلوه دادن هیچ چیز را هم ندارم و هرگز نخوام داشت . من هیچ گاه از آن دسته سخنران های انگیزشی که جمعیت را با سخنان تند و آتشین و رویاگونه خود به رنگی دیدن جهان ترغيب می‌کنند نیستم، چرا که در واقعیت رنگی در این جهان رو به زوال باقی نمانده است وآنچه که دیده میشود نیز مات و کدر و فاقد درخشش یک رنگ ناب و اصیل است . ما هم همانند تمام دیگر خانواده ها درگیر داستان ها و حکایت های خود بوده ایم ، درگیر تمام مشکلات و سختی ها و دلخوش به شادی های کوتاه و امید های کوچک ،چیزی که در این جا قصد بیان آن را دارم این است که به نظرنمی رسد روا باشد همیشه دلایل بیرونی را مسبب تمام شکست ها و سرخوردگی های خود بدانم .

حالا که به خودم برمیگردم و با نگاهی دقیق درونم را برانداز میکنم ، عاری از هرگونه جانبداری و قضاوتی و بدون انداختن تقصیر ها به گردن فردی دیگر درمیابم که در میان تمام شکست ها و ناکامی هایم ردپاها و اثرانگشتان خودم بیشتر از هرکس دیگری به چشم می‌خورد.

درمیابم که همیشه در میانه راه خودم را ، خود عزیزم را رها کرده و راه نیمه پیموده را بازگشته ام . گاهی از ترس ، گاهی از ناامیدی ، گاهی به دلیل خشم و در اکثر مواقع با پیش بینی شکست، با بهانه ها و دلایل احمقانه ، چون کودکی نوپا که از برداشتن اولین قدم هایش نامطمئن و متزلزل است و من از هراس قدم گذاشتن در مسیر های جدید و پرخطر تمام راه های رفته ام را دوان دوان برگشته ام تا دوباره خودم را در منطقه امن خودم بین اتفاقات آشنا و معمولی ، راه های تسلی بخش و پاهایم را روی زمین سفت و محکم اما امن بیابم .

این من ، این من همیشه ترسو

امان از من