سیاه

میدونی از جمعه دارم بهش فکر میکنم این سیاهی این سنگینی این نا امیدی ،همه میگن خودت تو زندان خودت محصور شدی

ولی من اینجوری نبودم شایدم بودم ولی کمتر

انقدر هی دست و پا زدم و نشد

انقدر هی خواستم و نشد

انقدر در زدم و کسی در رو به روم باز نکرد

هی بیشتر فرو رفتم بیشتر نخواستم هی سیاه تر شدم تا این که امروز وقتی به خودم نگاه میکنم جز یه لکه سیاهی چیزی نمیبینم

نور درونم خاموش شده امید از زندگیم رفته ،من خوشحالی و شاکر بودن رو خیلی وقته فراموش کردم

نمیخوام خودمو گول بزنم

ولی چرا هیشکی نمیفهمه این سیاهی ماحصل این نشدن هاس ،من امروز معلول و زاییده این سی و یک سال «نا امید» شدن هامم

همه منو علت میدونن ،از دعا و گریه ها از نقش بازی کردن تو جلد قدرت هام از خودمو به اون راه زدن ها و نخواستن ها ،از چشم بستن هام و سنگ روی یخ شدن هام

کسی خبر نداره

پس منو قضاوت نکنید

شکم گرسنه بدون موبایل و با جیب خالی توی دانشگاه آزاد نمیشد درس الکی با یه مشت بی سواد خوند

شغلای بدون پشتوانه و از سر نیاز بدون هیچ مهارتی نتیجه ای جز بیکاری امروز نداشت

من ناکام مانده ام ،نمی بینی؟

من قربانی فقر و بی سوادی و نادانی خانواده و در نهایت خودم شدم

این چرخه تا به کجا ادامه داره؟

کِی کجا مسئولیت زندگیمو برنداشتم ؟

یادمه به موقع ۱۸ سالگی و کنکور و دانشگاه ،از سیستم سر در نمی اوردم نمیفهمیدم رشته و دانشگاه یعنی چی

نمیدونم احمق بودم خودمو به بیراهه میزدم یا چی

فقط اینو میدونم که من از سوال پرسیدن میترسیدم همیشه و همیشه و همیشه

خودمو زیر پوسته کاغذی دانایی مخفی میکردم

همیشه خیلی درس میخوندم تا نیاز نباشه سوالی بپرسم

هیچ دوستی نداشتم

آهای پدر و مادری که فکر میکنین فقط باید شکم بچه هاتونو سیر نگه دارین منو ببینید

بدون هیچ ارتباطی ،بدون هیچ دوستی،بدون هیچ شغلی،بدون هیچ سوالی

من گُم شدم چون از اول هیچ کس به من راهُ نشون نداد

ای کاش میشد همه پدر و مادرها رو برد دادگاه و محاکمه کرد

ای کاش هیچ دختر و پسری دیگر نزایند

این عاقبت اکثر بچه های نسل منه

بچه بودم پدرم معتاد و پای بساط ،مادرم سرکار در پی لقمه نون

گذشت فکر میکردم با طلاق توی ۱۵سالگیم مابقی زندگیمو بردم

ولی بازهم همون الگوی تکراری شوهر مادرم سرکار در پی لقمه نون و مادرم خونه بی حس با قرص فلوکستین

گناه ما بچه ها چیه؟

چرا وقتی همه چیز بده بچه میارید؟

چرا دلیل بدبختی و ناله و فغان یک انسان دیگه میشید؟

خودخواهی بشر همیشه باعث اینجور مسائل بوده

اگر این نگاهی که امروز از سرقضاوت و بی عرضگی خودتون به من میکنید روی خودتون داشتید شاید الان من اینجا نبودم.

یه روز یه جایی قدرتمو پس میگیرم از کائنات طبیعت خدا هرچی که هست ولی فراموش نمیکنم با من چه کردین.

تمام